In 2015 the Sri Lankan government co-sponsored UN Human Rights Council Resolution 30/1 on promoting reconciliation, accountability and human rights in Sri Lanka. By doing so, the government undertook to set up a judicial mechanism, amongst other things, to investigate allegations of human rights and international humanitarian law violations that were perpetrated by both sides to the civil war. This mechanism would include involvement of international experts.

The government’s commitment has been met with outright resistance by some groups in Sri Lanka, and the government itself has backtracked on its promise to have international participation in a judicial mechanism. President Sirisena and prominent members of the government have indicated that there will not be international participation in prosecutions as international actors should not interfere with Sri Lanka’s internal matters. However, some Sri Lankan legal commentators have argued that prosecutions are necessary if Sri Lanka is to effectively address the entrenched culture of impunity that fuelled insecurity, fear and ultimately the ethnic conflict.

This begs the question, whether trials − conducted nationally or internationally for international crimes committed during a civil war − help bring about sustainable peace in a post-war country?

In their recent in-depth study, Assistant Professors Geoff Dancy and Eric Wiebelhaus-Brahm sought to answer this very question by analysing whether there is a link between post war criminal prosecutions and conflict recurrence. Previously, the debate was considered unresolved because few researchers had examined this question empirically by observing experiences of post-conflict societies. And where empirical research existed, the researchers had not adequately taken into account the nuances in each post conflict setting. Dancy and Wiebelhaus-Brahm sought to address these gaps in existing literature by conducting their own empirical study.

The researchers examined a data set of 263 post conflict periods over a forty-year timeframe (1970- 2010). The researchers recorded all prosecutions that occurred in that period and then analysed whether a statistical relationship exists between prosecutions and duration of periods of peace after a war had ended. The researchers categorized trials into three groups: domestic prosecutions of state agents; domestic prosecutions of opposition groups such as rebel groups that fought the State during the civil war; and international prosecutions of both. International prosecutions constitute trials that are completely international in nature, such as prosecutions before the International Criminal Court, as well as hybrid courts that are operated by both international and domestic actors.

The study came to four main conclusions. First, amnesties (official pardons for people who have committed crimes) are associated with a decreased risk of conflict recurrence in the short term (first five years after a war has ended), but do not play any role in sustaining peace in the long run. Second, domestic prosecutions of state agents do not disrupt the peace in the short term, and significantly decrease the risk of conflict recurrence by 53% in the long run. The study also found that prosecuting high ranking state agents decreased the risk of conflict recurrence in the long run. Third, domestic prosecutions of rebel groups that fought the State during a civil war and were militarily defeated do not have a significant impact in increasing or decreasing the probability of peace in the long term. Finally, international trials did not increase the risk of conflict recurrence in the short or long term.

Notably, the research demonstrates that there is a correlation between domestic trials of state agents who allegedly committed grave violations during a civil war and decreased risk of conflict reoccurring in the long run. Stage agents include government officials and members of the military. Importantly, a higher number of prosecutions of high ranking state officials and a higher number of guilty verdicts also correlate to longer durations of peace after a war has ended. Also, international trials were found to be associated with a less likelihood of conflict recurrence.

In sum, the answer to the question, “do trials conducted nationally or internationally for international crimes committed during civil wars help bring about sustainable peace?” is yes. There is a positive correlation between trials and peace in the long run. This might be because governments increase the credibility of their commitment to peace by prosecuting those who have committed terrible abuses, even when it is politically difficult to do so. It may also be because trials set standards on what is considered acceptable behaviour during war, and provides a general deterrent to others to prevent future abuses. Perpetrators who understand that their actions could lead to serious repercussions including long jail times may think twice before violating human rights. Developing rules, norms and institutions for accountability could go towards transforming potentially violent actors into non-violent players.

Therefore, if the government is serious about accountability and ensuring sustainable peace in Sri Lanka, the evidence suggests that setting up a Special Court with international involvement to try crimes committed by both sides during the war is an important step. It is a step that could go towards addressing Sri Lanka’s violent past and securing a peaceful future.

Published in Blog

This article was initially published in the Daily Mirror on 03/05/2018, and can be accessed here

A Response to Sunil Chandrakumara’s interview which was published on the April 6th issue of the Daily Mirror: Legal and Factual Clarifications M. Fernando, Z. Husain, N. Jayakody.

On the 6th of April, the Daily Mirror published an interview with Global Sri Lankan Forum’s (GSLF) President, Sunil Chandrakumara. The interview was about GSLFs involvement in the UN Human Rights Council (UNHRC) process and Sri Lanka’s transitional justice agenda more broadly. This interview had numerous contentious statements, but in this response, we will focus on legal and factual errors made by Chandrakumara concerning UNHRC Resolution 30/1 and the OISL report, the International Convention for the Protection of All Persons from Enforced Disappearances Act (Enforced Disappearance Act), and the Office on Missing Persons (OMP).

Resolution 30/1 and OISL report


Chandrakumara makes several misleading claims about Resolution 30/1 and the OISL report. He firstly claims that Government sponsorship of 30/1 was ‘anti-national’. However, by co-sponsoring 30/1 the Government of Sri Lanka took ownership of its own post-conflict processes, demonstrating domestic control over matters that would otherwise remain international. This includes control over processes that may have international participation. This is evidenced further as 30/1 reaffirms its commitment to the sovereignty, independence, unity and territorial integrity of Sri Lanka. Additionally, by sponsoring 30/1 the Government was able to affirm Sri Lanka’s place as a ‘responsible, confident and peaceful nation’ among the community of nations. This is necessary for the country to acquire tangible economic gains as well as socio-political benefits, such as Sri Lanka’s recent reentry into the GSP+ system. Therefore, the Sri Lankan Government’s co-sponsoring of 30/1 and the commitment to its goals cannot be viewed as anti-national. Though Chandrakumara did not define what he meant by ‘anti-national’, the definition for ‘pro-national’ we are using here are processes that allow for the domestic ownership of post-conflict measures, and that are in the best interest of all Sri Lankans.

Chandrakumara also goes on to claim that the Government acknowledged ‘false allegations’ in Resolution 30/1, as the OISL report included biased assumptions and followed ‘non-standard practices’. For example, he claims there was a lack of verification of the evidence and witness testimonies, and that the report’s conclusions were therefore ill-founded. In fact, the OISL report adhered to an internationally recognised legal framework for investigations. The report was mandated to include incidents where there were reasonable grounds to believe the incident occurred with sufficiently corroborated information. Secondly, the investigators organised comprehensive witness interviews from victims in 11 countries; and reviewed 3000 written statements and submissions, audio-visual and satellite materials and other relevant information from various sources including public reports, Government statements, military statements and authentic unpublished official documents. Should there be any shortcomings in the report, it may be because the report was constrained by non-cooperation from the Government of Sri Lanka, lack of access to
Sri Lanka and protection concerns for victims and witnesses.

Chandrakumara then moves to mischaracterize the work of the OMP. He states that ‘this special office has been established to investigate complaints received from the Northern and the Eastern provinces.’

Enforced Disappearance Act


Chandrakumara then goes on to make assertions about Sri Lanka’s recent Enforced Disappearances Act. He argues that the Act is against national interest. The Act criminalises all forms of deprivation of liberty where these acts of deprivation have not been disclosed or have been concealed. This legislation aims to tackle Sri Lanka’s legacy of enforced disappearances that have plagued all communities since the mid 1980s and its ‘white van culture’, as well as ensure that all Sri Lankans can live without fear of these acts. This cannot be against the national interest!

Chandrakumara also argues that the Act undermines state sovereignty. However, the Act authorises Sri Lankan institutions to investigate, prosecute and try cases of enforced disappearances. An Act that empowers Sri Lankan institutions cannot threaten state sovereignty. While the Act does leave room for Sri Lankan nationals to be extradited to third countries, legal commentators have argued that such a scenario is highly unlikely when the domestic courts themselves have jurisdiction to try these matters. To illustrate, despite Sri Lanka’s Convention Against Torture Act already providing for extradition of Sri Lankan nationals to third countries to be tried for the offence of torture, no Sri Lankan has been extradited by the authorities to date. This is because domestic courts have the capacity to try these offenders locally.

The interviewee further claims that the Act will be used to punish the ‘political leadership’ that oversaw the conclusion of the war. The Act stipulates that the law shall only come into force on the date of certification. It does not have retroactive applicability, meaning that only cases of enforced disappearance committed after the law entered into force in March 2018 are prosecutable. Finally, Chandrakumara makes reference to commissioners who have been appointed to oversee this specific Act. Here, Chandrakumara has confused the OMP with the Enforced Disappearances Act - two distinct legal instruments. The responsibility for prosecuting alleged perpetrators for crimes that occur in Sri Lanka under the Enforced Disappearance Act rests with local prosecutors and not with OMP commissioners, who can only pass on relevant information they have to prosecuting authorities, where it is in consultation with relatives of the victims and in their best interest.

Office on Missing Persons


Chandrakumara then moves to mischaracterize the work of the OMP. He states that ‘this special office has been established to investigate complaints received from the Northern and the Eastern provinces.’ This is a misconstruction of the OMP Act since it does not restrict the OMP to receiving or investigating complaints from only these two provinces. In fact, individuals or organisations from any province in Sri Lanka can submit a complaint to the OMP about a person who has gone missing during the ethnic conflict (including members of the armed forces and police), a period of political unrest, civil disturbance or due to an enforced disappearance.

The interviewee also makes this assertion on the unfounded basis that the OMP commissioners would be biased and only select complaints received from the North and East for further investigations. This is incorrect. The OMP Act makes it clear that the OMP commissioners are unlikely to exercise absolute discretion when selecting complaints for further investigations. The OMP Act has guidelines which suggest that priority would need to be given to missing persons cases that have occurred most recently, have substantial existing evidence or are of public importance. Furthermore, it is not in the interest of the commissioners to act in such a biased and irrational manner as their decisions can be reviewed by the Supreme Court. Finally, statements made by the OMP Chairman, and the OMP Act indicate that the OMP is likely to rely on the findings of previous Commissions of Inquiry that looked at enforced disappearances. Therefore, it is very likely that the findings of the three Zonal Commissions of Inquiry, which inquired into enforced disappearances during the 1988/1989 JVP-youth insurrection, would also be considered by the OMP when carrying out its investigations. As such, the interviewee’s assertion about the OMP commissioners being biased in favour of complaints received from the Northern and Eastern Provinces is legally and factually unfounded.

In sum, many of Chandrakumara’s statements have little foundation in fact and law. While Chandrakumara is correct in stating that not all discourses at the UNHRC are helpful to Sri Lanka, his own misrepresentations of Sri Lanka’s post-conflict processes also threaten to undermine the country’s collective goal towards justice and accountability for all communities.

Published in Blog

In the second interview of our podcast series, Dr. Isabelle Lassée of SACLS talks to Dr. Mario Gomez, Executive Director of the International Centre for Ethnic Studies on various issues relating to TJ in Sri Lanka. After a brief discussion on the advantages of setting up a Permanent Human Rights Court in Sri Lanka, Mario goes on to consider the value of truth commissions and what a Sri Lankan truth commission could look like. Mario also assesses the new Bill titled ‘Office on Missing Persons’. He closes by reasoning out the need to balance public consultations with political momentum in forming TJ mechanisms and how this is playing out in Sri Lanka right now.

Published in Audio

இலங்கை தேசிய ஒற்றுமைக்கும் நல்லுறவுக்குமான ஜனாதிபதி அலுவலகத்தின் ஒரு அங்கத்தவரான ராம் மாணிக்கலிங்கம் அண்மையில் ஒரு கட்டுரையிலே தமிழரின் சுயாட்சி பற்றிய விடயம் ஒரு புதிய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தினுள் முறைப்படுத்தப்படும் வரைக்கும், திரளான குற்றச்செயல்களையிட்ட பொறுப்புக்கூறலை இலங்கை முன்னுரிமைப்படுத்தக்கூடாதெனவும், அத்துடன் மனித உரிமைகளுக்காகக் குரல்கொடுக்கும் சர்வதேச ஆர்வலர்கள் ஏனைய நல்லுறவுக்கான வடிவங்களுக்கு மேலாக யுத்தக் குற்றச்செயல்கள் விசாரணைக்கு முன்னுரிமை கொடுப்பதை நிறுத்த வேண்டும் எனவும் வாதித்துள்ளார்.

மாணிக்கலிங்கத்தின் கட்டுரையானது நிலைமாற்றுக்கால நீதிக்குள் திரும்பத்திரும்ப இடம்பெறும் இரு விவாதங்களைத் தொட்டுவரையப்பட்டது. அவை இரண்டுமே அந்தத் துறையைப்போலவே தொன்மை வாய்ந்தனவாகும். முதலாவது – சமாதானம் எதிர் நீதி எனும் வாதம். இரண்டாவது – நல்லுறவு தொடர்பான நடவடிக்கைகளின் ஒழுங்குதொடர் பற்றிய பிரச்சினை. அவரது கட்டுரையிலே யுத்தக் குற்றச்செயல்களுக்கான விசாரணைகளைவிட அரசியற்தீர்வே மிக முக்கியம் என்பதனால், அவைகளையிட்ட ஒழுங்குத்தொடரானது அரசியற்தீர்வுக்கு சலாக்கியத்தை வழங்குவதாயும் யுத்த குற்றச்செயல்களையிட்ட விசாரணையானது பின்பு இடம்பெறுவதாயும் இருக்கவேண்டும் என யோசனை தெரிவித்திருக்கிறார். இந்தக் கட்டுரையிலே தேசியப் பிரச்சினைக்கான அரசியற்தீர்வையும் குற்றச்செயல்களின் அட்டூழியத்துக்கான பொறுப்புக்கூறலையும அவர் இரண்டாகத் துருவப்படுத்தியிருப்பது பிழை என்பதையும், குற்றச்செயல்களின் அட்டூழியங்களை விசாரிக்கும் சட்டக் கட்டமைப்பின் நிர்மாணமானத்தை பின்னையதற்கு முன்னாக நிலைநாட்டுவது மேம்பட்ட உபாயமெனவும் கூற விழைகிறேன்.

இலங்கைத் தேசியப் பிரச்சினைக்கான அரசியற்தீர்வானது வழக்குத்தொடுத்தலுக்கும் விட முக்கியமானது எனும் வாதம் குறிப்பிட்ட அளவுக்கு உள்ளார்ந்த ரீதியிலே கவர்ச்சிகரமானதுதான். இருந்தாலுங்கூட, இப்படியான பகுப்பாய்வானது இனப்பிரச்சினைக்கு எண்ணெய் வார்க்கும் மோசமான குற்றச்செயல்களைப் புரிந்தவர்களைத் தண்டிக்கும் அதன் வகிபங்கைக் கவனத்திற் கொள்ளத் தவறுவதால், இது வெறும் மேலோட்டமானதே. சமத்துவத்துக்கான தமிழர் அரசியற் போராட்டமானது இலங்கை சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன்னதாகவே இருந்து வந்துள்ளது; குறைந்தபட்சம் இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற காலத்திலிருந்தாவது அதற்கெதிராகப் பல்வேறு மட்டங்களிலே வன்முறைகள் கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்டு அவை தண்டிக்கப்படாது விடப்பட்டமை தொடர்ச்சியாக இடம்பெற்று வந்துள்ளது. தண்டிக்கப்படாமல் விடப்பட்ட வன்முறை அத்தியாயங்கள் ஒவ்வொன்றுமே இன முறுகல்களுக்குப் புதிய எண்ணெய் வார்த்து இறுதியிலே இருதிறத்திலும் கட்டுப்பாடுமீறிய வன்முறைகளுக்கு இட்டுச்சென்றுள்ளது. 1983 இனப்படுகொலைகள் – இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்த பின்பு எந்த ஒரு இனத்துக்கும் எதிராக விடுக்கப்பட்ட மிகப்பெரிய தாக்குதல் என ஐயமின்றிக்கூறக்கூடியதான அவைகள் – ஒரு வாலிப புரட்சியைத் துரிதமாக முழு அளவிலான யுத்தமாக, பேரழிவையேற்படுத்தும் அளவுக்கு மாற்றியமைத்துவிட்டது. தண்டனையின்மையும் அதனால் விளைந்த வன்முறையும், அவை தண்டிக்கப்படாமையால் அத்தகைய வன்முறையானது எவ்வேளையிலும் பொறிதட்டப்படலாம் எனும் அச்சமுந்தான் சுயாட்சிக்கான கோரிக்கையின் இதயபீடமாய் அமைந்துள்ளது. இதனாலேதான் தமிழ் அரசியல்வாதிகள் பொலிஸ் அதிகாரங்களுக்கான உரிமையை வலியுறுத்தி வந்துள்ளனர்; தமது நிதிய மற்றும் பொருளாதார அதிகாரங்களுக்கு மேலாக, தமது சரீரகப் பாதுகாப்பின் மீதான கட்டுப்பாடானது சரியாகவோ அல்லது தப்பாகவோ மிகவும் அவசரமானதும் அத்தியாவசியமானதுமான கரிசனையாக அவர்களால் கணிக்கப்படுகிறது. எனவே, தண்டனையின்மையை முடிவுக்குக் கொண்டுவராமல் தேசியப்பிரச்சினைக்கு உண்மையான தீர்வு இருக்கமுடியாது. இனப்பிரச்சினைக்கு பொறுப்புக்கூறாத அதிகாரப்பகிர்வு மாத்திரமே சர்வநிவாரணி எனும் எடுகோளானது, சுயாட்சிக்கான கோரிக்கைகளுடன் திரட்சியான குற்றறச்செயல்களுக்கான தண்டனையின்மையானது இரண்டறக் கலந்துள்ளது எனும் நிஜத்தைப் புறக்கணிப்பதுடன், இன்னுமொரு பரந்தளவிலான அட்டூழியத்தைக் கட்டுப்படுத்த இயலாத அரசியலுக்கு வழிவகுத்து, இனங்களிடையேயான சகவாழ்வுக்கான சாத்தியங்கள் எதனையும் நிரந்தரமாகப் பாதித்தும் விடக்கூடும்.

மாணிக்கலிங்கத்தின் கட்டுரையானது இலங்கையின் இனப்பிரச்சினையின் மூலாதார இயக்கசக்தியையும் புறக்கணிப்பதாக உள்ளது. தேசியத் தலைவர்களால் முறித்துப்போடப்பட்ட வாக்குறுதிகளின் சம்பவக்கோர்வைகள் தமிழ் அரசியலின் உணர்வலைகளின் இதயபீடத்திலே கசிந்துள்ளது. இந்தப் பின்புலத்திலே, பொறுப்புக்கூறல் பற்றி இலங்கை வழங்கிய மேலும் ஓர் வாக்குறுதியை இலங்கை அரசு கனப்படுத்தத் தவறும்பட்சத்திலே, அது இன நம்பிக்கையீனத்துக்கு மேலும் பங்களிப்புச்செய்வதாக ஆகிவிடும். பண்டா – செல்வா ஒப்பந்தம், டட்லி – செல்வா ஒப்பந்தம் ஆகியவை அடுத்தடுத்து வந்த அரசுகளால் ஒருதலைப்பட்சமாக தூக்கியெறியப்பட்டது மட்டுமன்றி தொடர்ந்த கால ஓட்டத்திலே மேலும் பல வாக்குறுதிகள் நிறைவேற்றப்படாமையானது இலங்கையின் இனப்பிரச்சினைகள் பற்றிய எந்த ஒரு பக்கச்சசார்பற்ற கணிப்பிலும் பூதாகாரமாகித் தெரிகிறதாய் உள்ளது. அதேபோல, கடந்த ஒக்டோபர் 2015 இலே ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவையின் தீர்மானத்திலே தற்போது உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளதான, பொறுப்புக்கூறுதலுக்கான இலங்கையின் அர்ப்பணிப்பானது, இருதரப்பினராலும் இழைக்கப்பட்ட அட்டூழியங்களுடன் எப்படி இடைப்படுவது என்பதிலே அரசுக்கும் தமிழ் அரசியற் தலைவர்களுக்கும் இடையே அரசியல் இசைவுக்காக அடித்தளத்தை அமைத்துள்ளது. தமிழ் மக்களிடையே தீவிரப்போக்கான ஒரு சாராரின் கடும் எதிர்ப்பு நிலவினாலுங்கூட, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைமையானது பணயப்பங்காளிகளுடன் ஜெனீவாத் தீர்மானத்திலே ஒரு சில கூர்மிய திருத்தங்களைச் செய்யும் விடயத்தையிட்டுக் கலந்துரையாடி, அத்திருத்திய தீர்மானம் பேரவையிலே நிறைவேற்றப்படுவதற்குத் தனது ஒத்துழைப்பை வழங்கியிருந்தது. அதுமுதற்கொண்டு அந்தத் தீர்மானமானது வெறுமனே சர்வதேச சமூகத்துக்கும் இலங்கைக்கும் இடையிலான ஒப்பந்தமாக மாத்திரமன்றி, இலங்கை அரசுக்கும் தமிழ் மக்களுக்கும் இடையே அதேயளவுக்கு முக்கியமானதாக இருக்கிறதாகக் கூட்டமைப்பு கோரியும் வந்துள்ளது. அந்த அடிப்படையிலேயே, அந்தத் தீர்மானத்தின் நிபந்தனைகளை முற்றாக அமுல்படுத்தும்படியாக அது கூறிவந்துமுள்ளது. இந்த ஒப்பந்தம் இப்போது தடம்புரளச் செய்யப்பட்டால், ஜெனீவா தீர்மானங்களைக் கைவிட்டமையானது ஒரு காலத்திலே அன்றைய பண்டா – செல்வா மற்றும் டட்லி – செல்வா ஒப்பந்தங்கள் மீறப்பட்டமையைப் பற்றி எழுந்த அதே கசப்புடனேயே அவர்களால் நினைவுகூரப்படலாம்.

எனவே, குறிப்பாக இலங்கையின் இனப்பூசலின் குறிப்பான ஏதுக்களின்படி, அதிகாரப் பகிர்வுப் பிரச்சினையை பொறுப்புக்கூறுதலைவிட வேறுபட்டதாகக் கருதுவதானது பிரச்சினையானதாக அமைந்துள்ளது. தேசியப் பிரச்சினையின் இதயபீடத்திலே உள்ள எந்த ஒரு சரித்திரப் பிரச்சினையையும் நிவிர்த்திசெய்ய எடுக்கப்படும் எந்த ஒரு அர்த்தமுள்ள முயற்சியும் திரண்ட அட்டூழியங்களுக்கு நிலவும் தண்டனையின்மையானது முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்படுவதை உறுதிசெய்வதுடன், பரஸ்பரம் இணக்கம் காணப்பட்டவைகள் கனப்படுத்தப்படுவதாயும் இருக்க வேண்டும். இதற்கு இலங்கை இணை ஆதரவு வழங்கிய ஜெனிவா தீர்மானத்திலே கூறப்பட்டுள்ள வழிமுறைகளிலே அட்டூழியக் குற்றச்செயல்களுக்கு அர்த்தமுள்ள பொறுப்புக்கூறுதலின் ஒரு வடிவம் இருக்கவேண்டியது முன்தேவையானதாகும்.

மாணிக்கலிங்கத்துடன் ஒருவர் இணங்காதுபோனாலும், நானும் கூறுவதுபோல அரசியற் தீர்வும் பொறுப்புக்கூறலும் இரண்டறக் கலந்தவை என வலியுறுத்தினாலுங்கூட, பொறுப்புக்கூறலானது அரசியற்சட்டச் சீர்திருத்தத்தைத் தொடர்ந்தே இடம்பெறவேண்டும் எனும் நிகழ்ச்சிநிரலை அவர் பரிந்துரைப்பதானது நாம் கவனத்தைச் செலுத்தவேண்டிய அம்சமாக உள்ளது. நிலைமாற்றுக்கால நீதியின் செயன்முறைகளை ஒழுங்குநிரைப்படுத்துவதென்பது சட்டபூர்வமானதும் பல்வேறான நிலைமாற்றுக்கால நீதி இலக்குகளை நோக்கியதாக அவை பரந்தளவிலே பாவிக்கப்படும் ஒரு உபாயமாகவும் இருந்துவருகிறது. 1980கள் மற்றும் 90களிலே லத்தீன் அமெரிக்காவின் வலதுசாரிச் சர்வாதிகாரத்தினர் அச்சுறுத்தலூடாக மன்னிப்புச் சட்டங்களின் மரபை விட்டுப்போனமை அல்லது புதிய அரசின் மீது அப்படியான சட்டங்களைத் திணித்தமையின் பின்புலத்திலே அதன் நிலைமாற்றுக்கால நீதியின் உண்மை அறியும் ஆணைக்குழுக்கள் குற்றச்செயல்களுக்கான சான்றுகளை புட்டுக்காட்டுவதற்கும், முன்னைய அடக்குமுறை ஆட்சிகளை அகௌரவப்படுத்தவும் முடிவிலே அவர்களை விசாரணைக்கு இட்டுச்செல்லவும் வழிகோலியது. மிக அண்மித்த காலங்களிலோ பல நாடுகள் வழக்கு விசாரணைகள் மற்றும் உண்மை அறியும் ஆணைக்குழு ஆகிய இரண்டையுமே சமகாலத்திலே இணைந்து இடம்பெறுவதையே விரும்பியுள்ளன.

இலங்கையிலே சிலீ நாட்டைப்போல மேற்கொள்வதற்கு எந்த ஒரு மன்னிப்புச் சட்டமும் இல்லை; அத்துடன், ஆர்ஜென்டீனாவைப்போல ஒரு இராணுவப்புரட்சிக்கான வாய்ப்புகளும் இல்லை. மாறாக, மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை பலத்தைப் பெற்றுள்ள ஒரு அரசாங்கம் – நலிந்ததாக இருந்தாலுங்கூட – அதன் தேர்தல் விஞ்ஞாபனத்திலே போர்க்குற்றங்கள் தொடர்பான விடயங்கள் தேசிய சுயாதீன நீதிப்பொறிமுறையால் கையாளப்படும் என வழங்கிய வாக்குறுதிகளூடாக ஆட்சியைப் பிடித்தது. எந்தச் செயன்முறை மேம்பட்ட முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது எனும் கேள்வியைவிட இலங்கைக்கான மேலானதான உபாயக் கேள்வி எதுவெனில், எடுக்கவுள்ள செயன்முறைகளின் எந்த நிகச்ழ்சி நிரையானது அதன் விளைவீடுகளை உச்சபட்சமாக்கும் என்பதே. இதனை மனதிற்கொண்டுதான் நான் ஒரு உபாய எண்ணமாக, புதிய அரசியற்சட்டம் நாடாளுமன்றத்திலே நிறைவேற்றப்பட்ட பின்பாக அல்லாமல் அதற்கு முன்னதாக பிரதம மந்திரி பரிந்துரைத்துள்ளதுபோலவே 2016இன் நடுப்பகுதியிலே ஒரு சட்டக் கட்டமைப்பைச் சீக்கிரமாக நிலைநாட்டுவதையே ஆதரிக்கிறேன்.

முதலாவதாக, அதிகாரப் பகிர்வுடன் இடைப்படும் ஒரு புதிய அரசியற் சட்டமானது எவ்வகையிலும் முன்கூட்டிய தீர்மானமாக அமைந்துவிடாது; அரசியற் சீர்திருத்தச்சபையை நிலைநாட்டுவதிலே உள்ள செயன்முறைகள் போன்றவற்றிலேயே இடம்பெற்றுவரும் தாமதங்களையும் இழுபறிகளையும் பார்க்கையிலே, பொறுப்புக்கூறுவதை அரசியற்சட்டம் நிலைநாட்டப்படும்வரைக்கும் தரித்துநிறுத்திவைப்பதென்பது, அது எந்தக்காலத்திலுமே கருத்திற்கொள்ளப்படாமல் போவதற்கான சாத்தியங்களையே கூடுதலாகக் கொண்டுள்ளதெனலாம். நிலைமாற்றுக்கால நீதி நீண்டகாலம் எடுக்கும், ஆனாலும் இறுக்கமான தீர்மானங்களை அரசாங்கத்தின் அரசியல் முதலீடு உயர்வாகவும் அதனைத் தூற்றுவோர் மிகவும் பலவீனமாகவும் இருக்கும் “நிலைமாற்றுக்காலத் தருணங்களிலே” எடுப்பதுதான் உள்ளதுக்குள் மிகவும் இலகுவானது.

அரசியலமைப்புச்சட்ட சீர்திருத்தங்களைப்போல அல்லாது, பொறுப்புக்கூறலுக்கான புதிய சட்டமூலங்களுக்கு மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மையோ அல்லது பொதுஜனவாக்கெடுப்போ தேவையில்லை. இத்தப் பின்புலத்திலே, இயலுமான வேளையிலே வெற்றியைப் பெற்றுக்கொள்ள நாடும் ஞானம் நல்லதாகவே இருக்கும். சரித்திரபூர்மான ஆட்சிமாற்றம் இடம்பெற்று பதினாங்கு மாதங்கள் கடந்துவிட்டுள்ள நிலைமையிலே, நிலைமாற்றுக்கால நீதிக்கான சாரளங்கள் மூடப்பட ஆரம்பித்துவிட்டதுடன், நீதிப்பொறிமுறைகளை நிலைநாட்டுவதிலே உள்ள அரசியற் கஷ்டங்களும் தொடர்ச்சியாக அதிகரித்தவண்ணமே உள்ளன. இன்றிலிருந்து ஒருவருட காலத்துக்குள் பொறுப்புக்கூறல் விடயத்திலோ அல்லது சட்டச்சீர்திருத்தத்திலோ இலங்கை எவ்வித முன்னேற்றத்தையும் அடைந்திராவிட்டால் தமிழ் அரசியலின் தொனியும் தோரணையும் அதிகரித்த விரக்தியாகவும், கூர்மையான பேச்சுக்களாயும் நகர்ந்திடத்தொடங்கும். தமிழ் மிதவாதிகள் தள்ளப்பட்டுப்போவார்களேயானால், தமிழ்த் தீவிரத் தேசியத்தினர் தமது சிங்கள சகபாடிகளுக்கு இனப்பூசலை விளாசி எரியப்பண்ண வேண்டிய அளவு எண்ணையை வழங்குவதுடன், சிங்கள மிதவாதிகளின் பிடியை முடிவுக்குக் கொண்டுவரவும் வழிவகுக்கும்.

ஆனாலும், போர்க்குற்றச்செயல்களுக்கான வழக்குவிசாரணைகளுக்கான சர்ச்சைக்குரிய சட்டங்களை நிறைவேற்றும்போது அது அரசியற் தீர்வுக்கென உள்ள அரசியல் முதலீட்டினைக் குறைத்துப்போட மாட்டாதா எனச் சில கண்டன விமர்சகர்கள் கேட்கக்கூடும். தெளிவுபடுத்துவதிலே அரசுக்கு உள்ள குறைபாடும், அது நாடும் நீதிப் பொறிமுறையைப் பற்றிய அதன் செய்திகளும் எப்படிப்பார்த்தாலும் ஒரு அரசியற் செலவைப் பிழிந்தெடுப்பதுடன், சிங்கள பேரினவாதிகள் எதிர்காலத்து நீதிமன்றங்கள் பற்றிய செய்திகளைக் கட்டுப்படுத்த இடங்கொடுத்து இராணுவத்துக்கு எதிரான வேட்டையாடல் இடம்பெறப்போகிறதெனும் நியாயமற்ற அச்சங்களை மக்களிலே எழுப்பவும் வழிவகுத்துவிடுகிறது. மாணிக்கலிங்கம் கூறுவதுபோல பொறுப்புக்கூறுதல் விடயத்தை அரசு பிற்காலத்துக்காகத் தரித்துநிறுத்தி வைத்திருக்குமேயாயின், இப்படியான போக்கு மேலும் அதிகரித்து செறிவடையவும் கூடும். இந்த நிலைமைக்கான ஒரு மாற்று மருந்து எதுவெனில், அரசு தான் செய்யப்போவதைப் பற்றி மிகத் தெளிவாக இருப்பதுடன், தாமதிக்காமல் அவசியமான பொறிமுறைகளை நிலைநாட்டுவதே. ஒரு உணர்வுள்ள வழக்குரைஞர் வழக்குத் தாக்கல் செய்யும் கொள்கைகளைத் தெளிவுபடுத்துவதால், அதிர்ச்சியூட்டும் சிலவகைக் குற்றச்செயல்களுடன் சம்பந்தப்படாதவர்கள் மத்தியிலே அதுபற்றி நிலவும் அச்சங்களை நிவிர்த்திசெய்ய உதவலாம். செயற்படத் தவறி, ஒருவித அசமந்தப் போக்கினை நீடித்தால், அரசு சம்பவ நிகழ்வையும், ஆதரவையும் இழந்துபோகக்கூடிய இடராபத்தை எதிர்நோக்கியிருக்கும். பொறுப்புக்கூறலை எதிர்காலத்துக்காகத் தரித்து நிறுத்திவைக்கும் உபாயம் பிரச்சினைகளை வரத்திக்கவும் அச்சங்களைப் பெருக்கவுமே வழிவகுக்கும்.

மேற்படியான காரணங்களினிமித்தமாக, உபாயரீதியான கருதுகோள்கள் சர்வதேசக் குற்றச்செயல்களை விசாரித்து வழக்குத்தொடுப்பதற்கு அரசாங்கம் துரிதமாக வேண்டிய சட்டக் கட்டமைப்பினை உருவாக்குவதை கோரிக்கையாக விடுக்கிறதென நான் கருதுகிறேன். அதன் பக்கத்திலே தீர்க்கமான தீர்மானங்களை இது வேண்டிநிற்கிறது. அவர்கள் பலவீனத்தையும் தைரியமற்ற அச்சத்தையும் புலப்படுத்துவார்களேயாயின், நேற்றைய நாளின் பலவான்களின் கோரிக்கைகள் தொடர்ந்தும் வளரும்.

Accountability and a Political Solution: A Response to Ram Manikkalingam என்ற தலைப்பில் Groundviews தளத்தில் வௌிவந்த கட்டுரையின் தமிழாக்கம்.

Published in Tamil
01 March 2016

Courting Justice

Published in Videos

Last week, SACLS released a report titled “From Words to Action: A Road Map for Implementing Sri Lanka’s Transitional Justice Commitments”. This report unpacks the TJ package contained in UNHRC Resolution 30/1, classifies the commitments made by the government of Sri Lanka through the co-sponsoring of Resolution 30/1, and breaks them down into tangible, operational, and objectively verifiable steps.

After investigative missions—such as the OISL—report to the UNHRC, the latter often mandates mechanisms to monitor the implementation of the recommendations issued by investigative bodies, or of the recommendations contained in UNHRC follow-up resolutions. This was done for example with respect to the situation in Darfur and as a follow-up to the Report of the Commission of Inquiry into Operation Cast Lead carried out by the Israeli military in the Gaza strip in December 2008-January 2009. As an alternative, or in addition, the UNHRC often mandates OHCHR to monitor and publicly report on progress. It is in this context that Resolution 30/1 tasks OHCHR with “assessing progress on the implementation of its recommendations and other relevant processes related to reconciliation, accountability and human rights” in Sri Lanka.

Though not always undertaken systematically, mechanisms tasked with monitoring progress in the realm of Transitional Justice (TJ) sometimes devise roadmaps of the kind prepared by SACLS. Such roadmaps serve as a tool for constructive engagement with the government concerned. It is therefore unfortunate that no roadmap of the kind issued by the experts group on Darfur was issued and released publicly by OHCHR. Unlike the government of Sudan, the government of Sri Lanka committed itself (though its decision to co-sponsor Resolution 30/1) to implement the recommendations contained in this resolution in full. Therefore, a roadmap proposed by OHCHR would have stood a reasonable chance of being agreed upon by Sri Lanka, at least partially. This would also have reassured the public as to the level of OHCHR’s engagement in the process.

While OHCHR is due to report orally to the UNHCR in June this year, a comprehensive assessment of progress will only take place in March 2017, one and half years after the government committed itself to the TJ package contained in Resolution 30/1, and more than two years after the change of government. Such a time frame is plainly sufficient to devise and start implementing a TJ policy. Therefore, if the government stands by its commitments, OHCHR will be in a position to report on significant steps taken by the government. However, if the process stalls in the interim, a course correction may not be possible at that point in time. As time passes, fatigue with respect to TJ is likely to set in. In addition, at home, the government is expected to expend its limited political capital in constitution making and other reform agendas. As Foreign Minister Mangala Samaraweera himself wisely notes, the most controversial reforms should be implemented as quickly as possible after a new government accedes to power in order to capitalize on fresh momentum. For this reason, a systematic monitoring of progress must not be delayed.

Within each of the four TJ pillars (truth-seeking, prosecutions, reparations and guarantees of non-recurrence), there is room for policy choices that are best decided upon after consultations take place. However, a number of commitments made by the government in October may be operationalized in the interim. Indeed, while UNHCHR recommendations are sometimes purposely obscure, due to the political negotiations that invariably take place in interstate forums such as the UNHRC, they, more often than not, refer to preexisting and well-established States’ obligations under international law. The breakdown of the commitments made in Resolution 30/1 into intermediary steps, which are required as a matter of logical sequencing or as a matter of international law, shows that many steps may be implemented through administrative action and are not particularly politically costly. These include measures in areas that require immediate progress such as the release of lands and the repeal of the PTA. In addition, as the SACLS report sets out, these also include early administrative steps with respect to more complex and politically sensitive issues such as the institutional design of a special court.

The breakdown of the recommendations into an actionable roadmap also helps narrow down and identify steps that are expected to meet with significant challenges as well as institutions and individuals that may derail the process. If major political roadblocks hinder the implementation of some TJ measures, it may be useful to pursue a sequential approach. The concept of sequencing in Transitional Justice was introduced as an alternative to the false dichotomy between peace and justice. As explained by the UN Secretary-General  “justice, peace and democracy are not mutually exclusive objectives, but rather mutually reinforcing imperatives. Advancing all three in fragile post-conflict settings requires strategic planning, careful integration and sensible sequencing of activities”. Sequencing is essentially a political tool to overcome obstacles to justice in an unstable post-conflict situation. However, if politically feasible, prosecutions ought not to be delayed unnecessarily. Unwarranted delay may impede rather than catalyze TJ. Sequencing Truth Commissions to precede trials may have worked in countries where trials were legally and politically impossible at first. However, this does not mean that TRCs must always precede trials. In fact, implementing trials and TRCs in tandem could help both mechanisms complement each other, as in the case of Sierra Leone and East Timor.

Many in Sri Lanka, and some amongst the diplomatic community are now under the impression that the commitments made by the government of Sri Lanka were too far reaching and too ambitious to be successfully implemented within a limited time frame. The program of reforms to which the government committed itself and its end goal are indeed very ambitious. As Minister Samaraweera underscores, the commitments made by the government in October last year could, if implemented, help Sri Lanka “come to terms with its past if we are to forge ahead and secure the future that Sri Lankan people truly deserve”. However, the breakdown of the commitments into an actionable roadmap shows that many steps including some pertaining to politically sensitive areas such as the pursuit of criminal justice for international crimes may be implemented within a short time frame. It is therefore important to hold the government accountable to each of these intermediary steps that will pave the way for the successful implementation of Resolution 30/1.

Published in English
Page 1 of 2