This article was initially published in the Daily Mirror on 03/05/2018, and can be accessed here

A Response to Sunil Chandrakumara’s interview which was published on the April 6th issue of the Daily Mirror: Legal and Factual Clarifications M. Fernando, Z. Husain, N. Jayakody.

On the 6th of April, the Daily Mirror published an interview with Global Sri Lankan Forum’s (GSLF) President, Sunil Chandrakumara. The interview was about GSLFs involvement in the UN Human Rights Council (UNHRC) process and Sri Lanka’s transitional justice agenda more broadly. This interview had numerous contentious statements, but in this response, we will focus on legal and factual errors made by Chandrakumara concerning UNHRC Resolution 30/1 and the OISL report, the International Convention for the Protection of All Persons from Enforced Disappearances Act (Enforced Disappearance Act), and the Office on Missing Persons (OMP).

Resolution 30/1 and OISL report

Chandrakumara makes several misleading claims about Resolution 30/1 and the OISL report. He firstly claims that Government sponsorship of 30/1 was ‘anti-national’. However, by co-sponsoring 30/1 the Government of Sri Lanka took ownership of its own post-conflict processes, demonstrating domestic control over matters that would otherwise remain international. This includes control over processes that may have international participation. This is evidenced further as 30/1 reaffirms its commitment to the sovereignty, independence, unity and territorial integrity of Sri Lanka. Additionally, by sponsoring 30/1 the Government was able to affirm Sri Lanka’s place as a ‘responsible, confident and peaceful nation’ among the community of nations. This is necessary for the country to acquire tangible economic gains as well as socio-political benefits, such as Sri Lanka’s recent reentry into the GSP+ system. Therefore, the Sri Lankan Government’s co-sponsoring of 30/1 and the commitment to its goals cannot be viewed as anti-national. Though Chandrakumara did not define what he meant by ‘anti-national’, the definition for ‘pro-national’ we are using here are processes that allow for the domestic ownership of post-conflict measures, and that are in the best interest of all Sri Lankans.

Chandrakumara also goes on to claim that the Government acknowledged ‘false allegations’ in Resolution 30/1, as the OISL report included biased assumptions and followed ‘non-standard practices’. For example, he claims there was a lack of verification of the evidence and witness testimonies, and that the report’s conclusions were therefore ill-founded. In fact, the OISL report adhered to an internationally recognised legal framework for investigations. The report was mandated to include incidents where there were reasonable grounds to believe the incident occurred with sufficiently corroborated information. Secondly, the investigators organised comprehensive witness interviews from victims in 11 countries; and reviewed 3000 written statements and submissions, audio-visual and satellite materials and other relevant information from various sources including public reports, Government statements, military statements and authentic unpublished official documents. Should there be any shortcomings in the report, it may be because the report was constrained by non-cooperation from the Government of Sri Lanka, lack of access to
Sri Lanka and protection concerns for victims and witnesses.

Chandrakumara then moves to mischaracterize the work of the OMP. He states that ‘this special office has been established to investigate complaints received from the Northern and the Eastern provinces.’

Enforced Disappearance Act

Chandrakumara then goes on to make assertions about Sri Lanka’s recent Enforced Disappearances Act. He argues that the Act is against national interest. The Act criminalises all forms of deprivation of liberty where these acts of deprivation have not been disclosed or have been concealed. This legislation aims to tackle Sri Lanka’s legacy of enforced disappearances that have plagued all communities since the mid 1980s and its ‘white van culture’, as well as ensure that all Sri Lankans can live without fear of these acts. This cannot be against the national interest!

Chandrakumara also argues that the Act undermines state sovereignty. However, the Act authorises Sri Lankan institutions to investigate, prosecute and try cases of enforced disappearances. An Act that empowers Sri Lankan institutions cannot threaten state sovereignty. While the Act does leave room for Sri Lankan nationals to be extradited to third countries, legal commentators have argued that such a scenario is highly unlikely when the domestic courts themselves have jurisdiction to try these matters. To illustrate, despite Sri Lanka’s Convention Against Torture Act already providing for extradition of Sri Lankan nationals to third countries to be tried for the offence of torture, no Sri Lankan has been extradited by the authorities to date. This is because domestic courts have the capacity to try these offenders locally.

The interviewee further claims that the Act will be used to punish the ‘political leadership’ that oversaw the conclusion of the war. The Act stipulates that the law shall only come into force on the date of certification. It does not have retroactive applicability, meaning that only cases of enforced disappearance committed after the law entered into force in March 2018 are prosecutable. Finally, Chandrakumara makes reference to commissioners who have been appointed to oversee this specific Act. Here, Chandrakumara has confused the OMP with the Enforced Disappearances Act - two distinct legal instruments. The responsibility for prosecuting alleged perpetrators for crimes that occur in Sri Lanka under the Enforced Disappearance Act rests with local prosecutors and not with OMP commissioners, who can only pass on relevant information they have to prosecuting authorities, where it is in consultation with relatives of the victims and in their best interest.

Office on Missing Persons

Chandrakumara then moves to mischaracterize the work of the OMP. He states that ‘this special office has been established to investigate complaints received from the Northern and the Eastern provinces.’ This is a misconstruction of the OMP Act since it does not restrict the OMP to receiving or investigating complaints from only these two provinces. In fact, individuals or organisations from any province in Sri Lanka can submit a complaint to the OMP about a person who has gone missing during the ethnic conflict (including members of the armed forces and police), a period of political unrest, civil disturbance or due to an enforced disappearance.

The interviewee also makes this assertion on the unfounded basis that the OMP commissioners would be biased and only select complaints received from the North and East for further investigations. This is incorrect. The OMP Act makes it clear that the OMP commissioners are unlikely to exercise absolute discretion when selecting complaints for further investigations. The OMP Act has guidelines which suggest that priority would need to be given to missing persons cases that have occurred most recently, have substantial existing evidence or are of public importance. Furthermore, it is not in the interest of the commissioners to act in such a biased and irrational manner as their decisions can be reviewed by the Supreme Court. Finally, statements made by the OMP Chairman, and the OMP Act indicate that the OMP is likely to rely on the findings of previous Commissions of Inquiry that looked at enforced disappearances. Therefore, it is very likely that the findings of the three Zonal Commissions of Inquiry, which inquired into enforced disappearances during the 1988/1989 JVP-youth insurrection, would also be considered by the OMP when carrying out its investigations. As such, the interviewee’s assertion about the OMP commissioners being biased in favour of complaints received from the Northern and Eastern Provinces is legally and factually unfounded.

In sum, many of Chandrakumara’s statements have little foundation in fact and law. While Chandrakumara is correct in stating that not all discourses at the UNHRC are helpful to Sri Lanka, his own misrepresentations of Sri Lanka’s post-conflict processes also threaten to undermine the country’s collective goal towards justice and accountability for all communities.

Published in Blog

This article was originally featured in our April 2018 TJ Bulletin, available here.

The Office on Missing Persons (OMP) began its operational work this month by calling for applications to twelve staff positions. This is undoubtedly a positive development which should be part of a broader strategy to systematically operationalize the Office.

As a first step, the OMP Commissioners must deliberate and decide on the OMP’s overall structure. The OMP Act only provides for a basic structure and empowers the Commissioners to create additional divisions/units to supplement the entities provided for by the Act. Any new entities should help the OMP perform its functions under the Act. SACLS has − in its previous work − recommended that a policy unit, outreach unit and psychosocial unit be established since the OMP is required to make policy recommendations relevant to its mandate to authorities, liaise closely with families of missing persons/reach out to the public and provide psychosocial support to relatives of missing persons. In addition, the tracing unit – which is central to the OMP’s mandate – must have specific sub-units within it to handle (a) data gathering, (b) data analysis and management and (c) the archiving and storage of evidence. To a large extent, the OMP’s investigative strategy at a particular point of time will determine the staffing of a particular sub-unit and the finances that are channeled towards it. For example, depending on whether the OMP decides to opt for DNA led or traditional methods to identify human remains, the amount of funding, the type of staff training and the database used to centralize and process the data/evidence would differ.

Once the overall structure of the Office and an investigative strategy has been devised, staff recruitment could be tinkered to suit the OMP’s strategic needs. In particular, the Office will have to gradually streamline its recruitment by adopting internal rules which specify the broad principles (non-discrimination, gender parity, national languages competence etc) that would govern the hiring process and the general skills and competencies expected for each staff position. Moreover, establishing a process to thoroughly vet individuals recruited to the OMP will be essential to build and safeguard public confidence in the Office as it begins its work.

As soon as the OMP establishes these early parameters and begins its investigations, the manner in which it interacts with relatives of missing persons will determine its success. In terms of the Act, the OMP is required to provide relatives information about the progress of an investigation unless providing this information would hinder the on-going investigation or not be in the best interest of the missing person. Since these caveats are very broad and confer wide discretion on the OMP officers, the OMP’s internal rules must clarify the criteria that will be used to determine whether a case falls within these exceptions and also designate the type of officer who would be responsible for providing the relatives progress updates. Greater procedural certainty will be essential to sustain the trust of relatives who have had to endure decades of broken undertakings from different processes. In similar vein, the OMP is required to provide a report to the relatives of missing persons at the conclusion of an investigation. Where a missing person is deceased or his whereabouts are unascertainable, the Office must inform the missing person’s relatives of the circumstances in which he or she went missing and of his or her fate. If a missing person’s whereabouts have been ascertained, the Office is under a duty to inform the relatives about the circumstances under which such person went missing and his or her whereabouts, provided that the missing person consents.
Each of these duties is subject to the OMP’s confidentiality obligation. Therefore many relatives of missing persons may have concerns that the OMP could withhold such information on the grounds of confidentiality. Therefore the OMP’s internal rules must clarify that confidentiality would extend to witness information only if it has been fairly determined that such confidentiality is absolutely necessary to protect the witness’ safety. In every other situation, the full extent of witness information should be shared with relatives whilst only protecting the witness’ identity if necessary.

Many of the OMP’s crucial first steps such as planning, adopting schemes of recruitment and compiling internal rules will take a fair amount of time. The OMP must link with relatives of missing persons and the wider public in the interim and offer them a fair, honest and time bound plan of action that effectively manages expectations.

Published in Blog

ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක මහතා විසින් මෑතකදී පල කරන ලද ලිපි කිහිපයක මෙන්ම විවිධ මාධ්‍යයන් සමඟ කල සම්මුඛ සාකච්ඡා වලදී සඳහන් කර තිබුනේ ශ්‍රී ලංකාව පිලිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ වාර්තාව ශ්‍රී ලංකාවට දැඩි තර්ජනයක් එල්ල කර ඇති බවයි. එක්සත් ජාතීන්ගේ වරනීයතාවය සහ ශ්‍රී ලංකාවේ අධිකරණ පද්ධතියේ තත්වය පිලිබඳ ඔහු විසින් තර්ක කිහිපයක්ම ඉදිරිපත් කර තිබිණ. ශ්‍රී ලංකාව පිලිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ වාර්තාව, එහි නිර්දේශයන් මෙන්ම අනාගත දේශීය වැඩපිළිවෙලක් වේනම් ඒ සියල්ල පිළිබඳව ගැඹුරින් විවාද කල යුතුය. එහෙත් එවැනි සංවාද කල යුත්තේ කරුණු මත පදනම් වෙමින් අප රටේ නීති පද්ධතිය සහ ලෝකයේ වෙනත් රටවල සංක්‍රාන්ති යුක්තිය පසිඳලීම සිදු කර ඇති ආකාර පිලිබඳ මනා අවබෝධයක් ඇතිවය.

මිශ්‍ර අධිකරණයක් පිහිටුවීම, පාලනය විදේශිකයන්ට පැවරීමකට සමාන වේ.

ශ්‍රී ලංකාව පිලිබඳව, මානව හිමිකම් පිලිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ මහ කොමසාරිස් කාර්යාලය ඉදිරිපත් කල වාර්තාව නිර්දේශ කරන ලද්දේ ශ්‍රී ලංකාව තුල “තත් කාර්ය” විශේෂ මිශ්‍ර අධිකරණයක් පිහිටුවිය යුතු බවයි. එහෙත් ශ්‍රී ලංකාවේ සම අනුග්‍රහය ඇතිව ඉදිරිපත් කල එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ යෝජනාවේ “මිශ්‍ර” යන වචනය භාවිත කර නොමැත. ඒ වෙනුවට පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය හෝ විදේශීය විනිසුරුවරුන්, පැමිණිලි මෙහෙයවන්නන්, විත්තියේ නීතිඥවරුන් සහ විමර්ශන නිලධාරීන්ගේ සහභාගිත්වය සහිත අධිකරණ යාන්ත්‍රණයක් පිහිටුවීමට රජය එකඟතාවය පල කළේය.

යම් ක්‍රියාවලියක් හඳුන්වන්නේ “මිශ්‍ර අධිකරණයක්” ලෙසින්ද එසේ නොවේනම් “විශේෂ නීති උපදේශක කාර්යාලයක්” ලෙසින්ද යන්න අදාල නොවේ. මිශ්‍ර අධිකරණයක් යන්නට නිශ්චිත නිර්වචනයක් නැත. මෙතෙක් කල් පිහිටුවා තිබු සෑම මිශ්‍ර අධිකරණයක්ම රටෙහි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුකුල වන පරිදි පිහිටුවා තිබිණ. බොහෝවිට ඒවා දේශීයව පනතක් සම්මත කිරීම මගින් පිහිටවනු ලැබීය.

ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක මහතාගේ උපකල්පනයට අනුව මිශ්‍ර අධිකරණයේ කටයුතු සඳහා විදේශිකයන් සහභාගි වීම නිසා කිසිදු විවාදයකින් තොරව මෙම මිශ්‍ර අධිකරණය විදේශිකයන්ගේ පාලනයට යටත් වනු ඇත. එනම් එවැනි යාන්ත්‍රනයක් පිහිටුවීම එහි යතුරු විදේශිකයන්ට පැවරීමක් වනු ඇති බවයි. ආචාර්ය දයාන් ජයතිලකයන් පමණක් නොව තවත් බොහෝ දේශපාලකයන් සහ විචාරකයන්ද අනුමාන කර ඇත්තේ අන්තර්ජාතික සහභාගිත්වය තිබු පමණින් එය මුලුමනින්ම විදේශිකයන්ගේ පාලනයට නතු වනු ඇති බවයි.

එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ යෝජනාව හොදින් කියවා බැලු විට මෙය සැබෑවක් නොවන බව මානව පැහැදිලි වේ. ඕනෑම විශේෂ අධිකරණයක් පිහිටු වනු ලබන්නේ ශ්‍රී ලංකා රජය මගිනි. ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 105(1)(ඇ) වගන්තිය යටතේ, ශ්‍රී ලංකා පාර්ලිමේන්තුවට සාමාන්‍ය බහුතරයක් සහිතව පනතක් සම්මත කිරීමෙන් අධිකරණයක් හෝ විනිශ්චය සභාවක් පිහිටුවිය හැකිය. එමනිසා අධිකරණයේ අධිකරණ බලය, ව්‍යුහය සහ රාමුව ශ්‍රී ලංකා පාර්ලිමේන්තුව මගින් තීරණය කෙරේ. උදාහරණයක් ලෙස අධිකරණයට පත් කරන විනිසුරුවරුන් ගණන සහ අභියාචනා ක්‍රියාවලිය පිලිබඳ තීරණය වන්නේ පාර්ලිමේන්තුවෙන් සම්මත කරන පනතක් මගිනි.

එසේම එකී අධිකරණයට කරනු ලබන විදේශීය නිලධාරීන් ඇතුළු පත්කිරීම් සියල්ල සිදු කරනු ලබන්නේ ශ්‍රී ලංකා රජය විසිනි. එලෙස පත් කරනු ලබන
සියලු නිලධාරීන්ගේ කාර්යභාරයන්, බලතලයන්,ගෙවීම් ඇතුළු සේවාව සම්බන්ධ සියලු නියමයන් හා කොන්දේසි පැනවීමද තීරණය කරනු ලබන්නේ ශ්‍රී ලංකා රජය විසිනි.

වඩා වැදගත් වන්නේ පිහිටුවනු ලබන ඕනෑම අධිකරණ ක්‍රියාවලියක් ස්වාධීන වීම, අපක්ෂපාති වීම සහ ඊට යටත් වන කාර්යභාරය ඉටු කිරීම සඳහා අවශ්‍ය කරන දැනුමෙන් කුසලතාවයෙන් හා අත්දැකීම් වලින් යුක්ත වීමයි. නිදහසින් පසු ශ්‍රී ලංකාවේ නීති පද්ධතිය තුල විදේශීය සහභාගිත්වය අලුත් දෙයක් නොවේ. නිදහසින් පසු මුල් වසර 24 තුල ප්‍රිවි කවුන්සිලය ශ්‍රී ලංකාවේ අධිකරණ පද්ධතියේ කොටසක්ව පැවතින.

ප්‍රිවි කවුන්සිලය බ්‍රිතාන්‍ය විනිසුරුවරුන්ගෙන් සැදුම් ලත් එකක් විය. එම කාලයේදී එය ශ්‍රී ලංකාවේ නිදහසට තර්ජනයක් ලෙස සැලකුනේ නැත. මෑතකදී නිහාල් ජයවික්‍රම තර්ක කල පරිදි නිදහසින් වසර 8කට පසුත් ශ්‍රී ලංකාව සතුව මිශ්‍ර ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයක් පැවතින. නිදහසින් පසු මුල් වසර අට තුල ශ්‍රී ලාංකික නොවන විනිසුරුවරුන් තිදෙනෙක් ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සේවය කලෝය. ඒහා සමානවම බණ්ඩාරනායක ඝාතනයේ සහ ජනාධිපති ප්‍රේමදාස ඝාතනයේ විමර්ශන වලටද විදේශීය විශේෂඥයින් මැදිහත් වුහ. එසේම ඩෙන්සිල් කොබ්බැකඩුව මහතාගේ මරණය සම්බන්ධ විමර්ශනයේදීද විදේශීය විනිසුරුවන් සහභාගී වුහ.

ශ්‍රී ලංකාවේ අධිකරණ පද්ධතියේ තත්වය

ශ්‍රී ලංකාවට ශ්‍රේෂ්ඨ අතීතයක් තිබුනේ යයි තර්ක කිරීමට ආචාර්ය දයාන් ජයතිලකයන් උත්සහ ගනී. අනිවාර්යන්ම ශ්‍රී ලංකාවේ ඇතැම් ආයතන වලට ශ්‍රේෂ්ඨ ඉතිහාසයක් තිබී ඇත. කෙසේ වෙතත් ඒවායේ වර්තමාන තත්වය එහි අතීතය පිළිබිඹු නොකරයි. සත්‍ය ලෙසම දයාන් ජයතිලක මහතා පවසන පරිදි ශ්‍රී ලංකාවෙන් සී.ජී. වීරමන්ත්‍රී විනිසුරුතුමා වැනි ඉතාම විශ්වසනීය සහ ගෞරවාන්විත විනිසුරුවරුන් බිහි වී ඇත. කණගාටුවට කරුණක් වන්නේ මෙවැනි ගෞරවාන්විත සේවාවන් ඉටු කල විනිසුරුවරුන්ගේ සේවය, ශ්‍රී ලාංකීය නීති පද්ධතියේ පිලිබිඹුවක් නොවීමයි. එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් වාර්තාවේ විශේෂයෙන් සඳහන්ආකාරයට, හිටපු නීතිපති මොහාන් පීරිස් මහතා , මාධ්‍යාවේදී ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ මහතා පැහැරගෙන යාමේ සිද්ධිය සම්බන්ධව ශ්‍රී ලංකාවේ අධිකරණයට පමණක් නොව එක්සත්ජාතීන්ගේ කෘර වද හිංසා වලට එරෙහි වීමේ කමිටුවටද අසත්‍ය කරුණු දක්වා ඇත. මෑතකදී තවත් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු සිය මෙහෙකාරියට හිංසා කිරීමට එරෙහිව සැකපිට අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී.

19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ශ්‍රී ලංකාවේ අධිකරණ පද්ධතිය මුහුණ පා සිටි ගැටළු රැසකට විසදුම් සපයයි.

ශ්‍රී ලංකාවේ අධිකරණ පද්ධතියට එරෙහිව ඉදිරිපත් වන ඕනෑම චෝදනාවකට පිළිතුරු සැපයීමට 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින් හැකියාව ලැබී ඇති බවට තර්ක කිරීමට ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක මහතා උත්සාහ ගෙන ඇත. මීට හේතුවන්නට ඇත්තේ එක්කෝ ඔහු 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ ඇත්තේ මොනවද යන්න නොදැනීම හෝ ශ්‍රී ලංකාවේ අධිකරණ පද්ධතිය මුහුණ දෙන ගැටළු මොනවද යන්න නොදැනීමයි.

19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට, අභියාචනාධිකරණයට සහ අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාවට මෙන්ම පොලිස් කොමිසමට සිදුකරන පත්වීම් තීරණය කෙරෙන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාව යලි පිහිටුවා ඇත. එම නිසා අනාගතයේ පත් වන විනිසුරුවරුන් සහ ඉහල පොලිස් නිලධාරීන් තෝර ගැනීම්හි ස්වාධීනත්වය ඉහල යනු ඇතැයි අනිවාර්යෙන්ම තර්ක කල හැකිය.

කෙසේවෙතත් අවධාරනය කර ගත යුත්තේ ශ්‍රී ලංකාවේ නීති පද්ධතියේ ඇති ගැටලුව අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය පිලිබඳ ගැටලුව පමණක් නොවන බවයි. ශ්‍රී ලංකාවේ අපරාධ යුක්තිය පිලිබඳ වන සෑම පියවරක්ම ගැටළු සහිතය. ශ්‍රී ලංකාවේ අපරාධ නීති පද්ධතිය මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය වීම පිලිබඳ කටයුතු කිරීමට තරම් ශක්තිමත් නැත. පොලිස් පරීක්ෂණයන් නිසි පරිදි ස්වාධීනව ක්‍රියාත්මක වන්නේ නැත. වින්දිතයන් සහ සාක්ෂිකරුවන්ට ප්‍රමාණවත් තරම් ආරක්ෂාව ලැබෙන්නේද නැත. මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය වීම් වලට සම්බන්ධ වූ නිලධාරීන්ට එරෙහිව සාර්ථකව නඩු පැවරීම පිලිබඳ නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව ඉටු කර ඇති සේවය ගුණාත්මක බවින් ඉතා පහල මට්ටමක් පෙන්නුම් කර තිබේ.

මානව හිමිකම් වාර්තාවේ විශේෂයෙන් සඳහන් කර තිබු ආකාරයට ලෝකයේ දෙවනුවට වැඩිම සංඛ්‍යාවක් බලහත්කාරයෙන් පැහැරගෙන ගොස් අතුරුදන් කිරීමේ සිද්ධීන් ගණනක් වාර්තාවේ ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකාවෙනි. ශ්‍රී ලංකාවේ වෙසෙන සුළු ප්‍රමාණයක් වූ ජනගහනය සමග සාපේක්ෂව බැලූ කල එම සංඛ්‍යාව ඉතා ඉහල අගයකි. අද දක්වාම මෙවැනි බලහත්කාරයෙන් පැහැරගෙන ගොස් අතුරුදන් කිරීම් පිළිබඳව විමර්ශනය කර නඩු පැවරීමට ගෙන ඇති ක්‍රියාමාර්ග ඉතා අල්පය. එසේම ශ්‍රී ලංකාව සතුව දශකයකට වඩා පැරණි කෘර වද හිංසා කිරීම් සාපරාධී ක්‍රියා ලෙස හඳුනාගත් පනතක් තිබුනද, ඒ යටතේ සාර්ථකව පැමිණිලි මෙහෙයවා අවසන් කර ඇති නඩු ගණන 10කටත් අඩුය.

19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් පසුවද ශ්‍රී ලංකාවේ අපරාධ යුක්ති ක්‍රියාවලියේ මෙවැනි ගැටළු තවමත් නොවිසඳී පවතී. රාජපක්ෂ පාලන සමයේදී මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම් හෝ මුල්‍ය අපරාධ සිදු කරඇත්ද යන කරුණු පිලිබඳව කෙරෙන විමර්ශනහි වර්තමාන තත්වය ශ්‍රී ලංකාවේ අපරාධ යුක්තිය ඉටු කිරීමේ ක්‍රියාවලියේ දුර්වලතා පැහැදිලිව දක්වයි. තවදුරත් හිටපු එල්.ටි.ටි.ඊ නායක කරුණා අම්මාන්ට විරුද්ධව නඩු පැවරීමට තවමත් නොහැකි වීම සහ ඇවන්ට් ගාඩ් සිද්ධිය යට යාම මීට උදාහරණ සේ දැක්විය.

එක්සත් ජාතීන්ගේ මහ ලේකම්වරයාට මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා දුන් පොරොන්දුව.

ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක මහතා හොව දක්වන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සහ මහා ලේකම් බැන්කි මූන් මහතා අතර අත්සන් තැබූ ඒකාබද්ධ ප්‍රකාශයෙන් පොරොන්දු වුයේ ශ්‍රී ලංකාව තුල වගවීම සදහා අවශ්‍ය ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමට පමණක් බවයි. ඔහුගේ තර්කය වන්නේ ශ්‍රී ලංකාව කිසිසේත්ම වගවීම පිලිබඳ යාන්ත්‍රණයක් ඇති කිරීමට එකඟ වුයේ නැති බවයි. එය ව්‍යාජ තර්කයකි. ඒකාබද්ධ ප්‍රකාශය “ක්‍රියාමාර්ග” යන්න නිර්වචනය නොකිරීම පිළිබඳව ආචාර්ය දයාන් ජයතිලකයන් නිවැරදිය. එහෙත් එවැනි ඕනෑම ක්‍රියාමාර්ගයක් විශ්වසනීය, ස්වාධීන හා අර්ථ සම්පන්න විය යුතු බව ව්‍යංගයෙන් එහි අඩංගු බව බැහැර කල නොහැක. පැහැදිලිව කිවතොත් අන්තර්ජාතික නීතියට අනුව බරපතල මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම් පිළිබඳව වග වීමට ගන්න ක්‍රියාමාර්ග අතරට කාර්යක්ෂම,විශ්වසනීය හා ස්වාධීන විමර්ශනයන් මෙහෙයවීම මෙන්ම නඩු පැවරීමද අවශ්‍ය වේ.

රාජපක්ෂ රෙජීමය උගත් පාඩම් හා ප්‍රතිසන්ධාන කොමිසමත් අතුරුදන් වුවන් පිලිබඳ කොමිසමත් පිහිට වූ බව සැබෑය. එහෙත් ඉන් එකක්වත් විශ්වසනීය
වුයේවත් ස්වාධීන වුයේ වත් නැත. එක්සත්ජාතීන්ගේ වාර්තාව සවිස්තරව දක්වන ආකාරයට, යුද්ධය අවසන් සමයේදී සිදුවූ ඉතා බරපතල ගනයේ අපරාධ පිළිබඳව සත්‍ය තොරතුරු වාර්තා කිරීමට උගත් පාඩම් හා ප්‍රතිසන්ධාන කොමිසම අසමත් විය. උදාහරණයක් ලෙස යුද්ධයේ අවසන් සමයේ වන්නි ප්‍රදේශයේ ජනතාවට අවශ්‍යතරම් මානුෂීය ආධාර සැපයීමට රජය ප්‍රමාණවත් පියවර ගත බව වාර්තාවේ සඳහන් වුවද එක්සත් ජාතීන්ගේ වාර්තාවේ සොයාගැනීම් වලට අනුව වන්නි ජනතාවට ආධාර ලබා දීමේදී රජය විසින් සිතාමතාම ආධාර අවශ්‍ය ජන සංඛ්‍යාව අඩුවෙන් ගණන් බලා සැබෑ ගණන 284,000 පමණ වන විට ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ 70,000කට මානුෂීය ආධාර අවශ්‍ය බවයි.

එක්සත් ජාතීන්ගේ වාර්තාව අසාධාරණ ලෙස ශ්‍රී ලංකාව ඉලක්ක කර ඇත.

මහ කොමසාරිස්වරයා ශ්‍රී ලංකාව “එක් සුවිශේෂී සිද්ධියක්” බවට කල ප්‍රකාශය මත ආචාර්ය ජයතිලකයන් බොහෝ දේ කියා ඇත. මහා කොමසාරිස් වරයා ශ්‍රී ලංකාව පිලිබඳ වාර්තාව ඊටම “ආවේනික” වූ එකක් බව කී බව සත්‍යයකි. ඊට හේතුවුයේ විමර්ශනයක් පැවැත්වෙන අතරතුර ආණ්ඩු මාරු වීමත් වාර්තාව ප්‍රමාද කිරීමට මහා කොමසාරිස් කාර්යාලය එකඟ වීමත් සිදු වූ පළමු අවස්ථාව මෙය වීමයි.

ආචාර්ය ජයතිලකයන් තර්ක කර ඇත්තේ මානව හිමිකම් පිලිබඳ මහා කොමසාරිස් කාර්යාලය ශ්‍රී ලංකාව වෙන් කොට වෙනස් සේ සලකමින් අසාධාරණයක් සිදු කරන බවයි. සියල්ලටම පළමුවෙන්ම අවබෝධ කර ගත යුත්තේ ශ්‍රී ලංකාවට අනෙක් රටවල වැරදි වලට මුවාවී තම වැරදි වසා ගත නොහැකි බවයි. ආචාර්ය ජයතිලකයන්ගේ තර්කයට අනුව ශ්‍රී ලංකාව වෙනත් රටක් අත්පත් කරගැනීම හෝ වෙනත් රටක හමුදාවක් පරාජය කිරීම සිදු කර නැත. එසේම මහ කොමසාරිස් කාර්යාලය ලිබියාව සහ සිරියාව වැනි වෙනත් රටවල් පිළිබඳව කටයුතු කර නැති බවද ඔහුගේ තර්කයට ඇතුලත්ය. එහෙත් මෙය පැහැදිලිවම අසත්‍යයකි. එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක කවුන්සිලය ලිබියාවේ තත්වය අන්තර්ජාතික අපරාධ අධිකරණයට යොමු කර තිබේ.

ලිබියාවේ හිටපු නායක මොහොමඩ් ගඩාෆිගේ පුත් සෛෆ් ගඩාෆිට විරුද්ධව අධි චෝදනා ගොනු කර ඇත. ලිබියාවේ සිදුවූ දරුණු ගනයේ මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය වීම් පිළිබඳව මානව හිමිකම් කවුන්සිලය විසින් විමර්ශන වාර්තා දෙකක් ඉදිරිපත් කර ඇත. තවත් විමර්ශනයක් සිදු වෙමින් පවතී. එසේම මේ
වන විට සිරියාවේ මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය වීම් පිළිබඳව වාර්තා දහයක් මානව හිමිකම් කවුන්සිලය විසින් ඉදිරිපත් කර ඇත.

එසේම පසු ගිය සතියේ මානව හිමිකම් මහ කොමසාරිස්වරයා විසින් ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය ඇෆ්ගනිස්ථානයේ කුන්දුස් හි පිහිටි රෝහලට එල්ල කල ප්‍රහාරය හෙලා දකිමින් ප්‍රකාශයක් නිකුත් කළේය. හෙතෙම වැඩි දුරටත් එම ප්‍රහාරය පිලිබඳ විනිවිද භාවයෙන් යුත් පූර්ණ කඩිනම් විමර්ශනයක් සිදු කිරීමේ අවශ්‍යතාවය දක්වා සිටියේය.

එක්සත් ජාතීන් විසින් මිශ්‍ර අධිකරණයක් නිර්දේශ කරන පළමු අවස්ථාව.

කැම්බෝඩියාව, නැගෙනහිර ටිමෝරය ඇතුළු රටවල් කිහිපයකටම එක්සත් ජාතීන් විසින් මිශ්‍ර අධිකරණ නිර්දේශ කර තිබේ. බොහෝ විට එක්සත් ජාතීන්ගේ වාර්තාවන් නිර්දේශ කරන්නේ රටවල් අන්තර්ජාතික අපරාධ අධිකරණයට යොමු කල යුතු බවයි.

උතුරු කොරියාව, ඩාෆුර්, ලිබියාව, සිරියාව සහ අත්පත් කරගෙන සිටින පලස්තීන දේශ සීමාව ඇතුළු දරුණු ගනයේ මානව හිමිකම් උල්ලංගනය වීමේ සිද්ධීන් රැසක් පිළිබඳව මානව හිමිකම් මහ කොමසාරිස් කාර්යාලය විමර්ශනයන් සිදු කර ඇත. උතුරු කොරියාව, ඩාෆුර් සහ සිරියාව පිලිබඳ විමර්ශන වාර්තා මගින් එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක කවුන්සිලයට මෙම සිද්ධීන් අන්තර්ජාතික අපරාධ අධිකරණයට වාර්තා කරන ලෙස දැනුම් දී තිබේ. එසේම දේශීය වගවීමේ යාන්ත්‍රණයක් තහවුරු කිරීමට ඊශ්‍රායල රජය අපොහොසත් වුවහොත් සිද්ධිය අන්තර්ජාතික අපරාධ අධිකරණයට යොමු කිරීමට අත්පත් කරගෙන සිටින පලස්තීන දේශ සීමාව පිළිබඳව එක්සත්ජාතීන් නිකුත් කල ගෝල්ඩ් ස්ටෝන් විමර්ශන වාර්තාව නිර්දේශ කර ඇත.

කෙසේවෙතත් ශ්‍රී ලංකාව පිලිබඳ වාර්තාව ශ්‍රී ලංකවට එරෙහිව එවැනි නිර්දේශයක් ඉදිරිපත් කර නැත. අවම වශයෙන් මහ කොමසාරිස්වරයා විසින් ශ්‍රී ලංකාව පිලිබඳ තත්වය ආරක්ෂක කවුන්සිලයට ඉදිරිපත් කලයුතු යයි යනුවෙන් යෝජනාවක්වත් මෙහි අඩංගු නොවේ. ඒ වෙනුවට ශ්‍රී ලංකාව විසින් ඔවුන්ගේම දේශීය අධිකරණ යාන්ත්‍රණයක් පිහිටුවා ගත යුතු බවට එමගින් නිර්දේශ කර තිබේ. වාර්තාවේ 1245 වන පරිච්ඡේදයේ ශ්‍රී ලංකාව සතුව විදග්ධ අධිකරණ පද්ධතියක් ඇති බව පැහැදිලිව දක්වා තිබේ. එහෙත් එවන් විදග්ධ අධිකරණ පද්ධතියකට වුවද අන්තර්ජාතික අපරාධ විමර්ශනයට ශක්‍යතාවයක් නොමැත. ඊට හේතු වන්නේ අන්තර්ජාතික අපරාධ පිලිබඳ නඩු මෙහෙයවීමට විශේෂඥ දැනුම, කුසලතා සහ අත්දැකීම් අවශ්‍ය වීමයි.

විශ්වීය අධිකරණබලය පිලිබඳ නිර්දේශයන්

මානව හිමිකම් උල්ලංඝනයට වගකිවයුත්තන්ට විරුද්ධව විමර්ශන පවත්වා නඩු පැවරීමට එක්සත් ජාතීන් විසින් සිය සාමාජික රටවල් උනන්දු කරවමින් දක්වා තිබු ශ්‍රී ලංකාව පිලිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ වාර්තාවේ 36 වන නිර්දේශය පිළිබඳවත් ආචාර්ය ජයතිලකයන් කරුණු දක්වා ඇත. මෙයද ශ්‍රී ලංකාව පිලිබඳ වාර්තාවට පමණක් ආවේනික වූ වෙනස්ම නිර්දේශයක් නොවේ. පුරවැසියන් නොවන පුද්ගලයන් වෙනත් රටවලදී කරන අපරාධයන් සම්බන්ධයෙන් ඔවුනට එරෙහිව අධිකරණ ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමට ඇති බලය හෙවත් විශ්වීය අධිකරණ බලය යන්න ස්පාඤ්ඤ වැනි රටවල් කිහිපයක් පිළිගත් නීතිමය සංකල්පයකි. ඩාෆුර් විමර්ශන වාර්තාව ඇතුළු එක්සත්ජාතීන්ගේ වෙනත් විමර්ශන වාර්තා වලද මෙවැනි නිර්දේශ අඩංගු වේ.

විශ්වීය අධිකරණ බලය එක්සත්ජාතීන්ගේ කිසිදු මැදිහත් වීමකින් තොරව භාවිත කල හැකිය. එක්සත් ජාතීන් විසින් නිර්දේශ කලද නොකලද යම් රටක් විශ්වීය අධිකරණබලය පිළිගන්නේ නම් ඔවුනට වෙනත් රටක සිදු වූ අපරාධ පිළිබඳව විමර්ශන පවත්වා නඩු පැවරිය හැකිය. අතීතයේදී ශ්‍රී ලංකාව තුල එල්.ටි.ටි.ඊ.ය විසින් සිදු කල මානව හිමිකම් උල්ලංඝනයට එරෙහිව කැනඩාව සහ නෙදර්ලන්තය විසින් මෙම විශ්වීය අධිකරණබලය භාවිත කරමින් දේශ සීමාවෙන් පිටත අධිකරණබලය ක්‍රියාත්කිරීම පිලිබඳ වගන්ති යටතේ විමර්ශන පවත්වා නඩු පැවරීය.

රටවල් විසින් දේශීය වගවීමේ යාන්ත්‍රණයන් පිහිටුවාගත් අවස්ථාවලදී එසේ කර ඇත්තේ ගැටුම් අවසන් වී වසර 30කට පමණ පසුවයි.

ආචාර්ය ජයතිලකයන් තව දුරටත් සඳහන් කරන්නේ යුද්ධයකින් පසු රටවල් විසින් දේශීය වගවීමේ යාන්ත්‍රණයන් පිහිටුවාගෙන ඇත්තේ ගැටුම් අවසන් වී වසර 30-40කට පමණ පසුව බවයි. මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය වී දශක ගණනාවකට පසු ඒ පිලිබඳ විමර්ශන සිදු කල අවස්ථා පිලිබඳ බැලූ විට මෙම ප්‍රකාශය නිවැරදිය. කෙසේවෙතත් දයාන් ජයතිලක මහතා ලතින් අමරිකාව උදාහරණයක් ලෙස ගෙන මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය වීම් පිලිබඳ විමර්ශනයට හා නඩු පැවරීමසිදු කරන්නේ ඒවා සිදු වී වසර 30, 40ක් ගත වූ පසු බව දක්වයි. මෙය කරුණුමය වශයෙන් නිවැරදි නොවේ.

උදාහරනයක් ලෙස චිලි රාජ්‍යයේ ජෙනෙරල් පිනොශේගේ රෙජීමය අවසන් වුයේ 1989 වසරේදීයි. එම වසරේදීම (1989) ජනාධිපති ඇල්වින් විසින් බලහත්කාරයෙන් පැහැරගෙන ගොස් අතුරුදන් කිරීම් පිලිබඳ විමර්ශනයට සත්‍ය විමර්ශන කොමිසමක් පත් කළේය. සත්‍ය විමර්ශන කොමිසමේ සොයා ගැනීම් වසර 2කට පසුව 1991 වසරේදී නිකුත් කෙරිණි. ජෙනරාල් පිනොශේගේ පාලනය බිඳ වැටි වසර 9කට පසු බ්‍රිතාන්‍යයේදී ඔහුව අත්අඩංගුවට ගැනිණි.

ඒ හා සමානවම ආර්ජන්ටිනාවේ මිලිටරි ජුන්ටාවන්ගේ පරාජයත් සමගම ඇෆ්ලොන්සින් ජනාධිපතිතුමා සිදු කල මුල්ම කටයුතු කිහිපයෙන් එකක් වූයේ මානව හිමිකම් උල්ලංඝනයවීම් පිලිබඳ විමර්ශනයට සත්‍ය විමර්ශන කොමිසමක් පත් කිරීමයි. මිලිටරි ජුන්ටවන්ගේ කඩා වැටී මෙන් වසර දෙකකට පසු එනම් 1985 වසරේදී සත්‍ය විමර්ශන කොමිසමේ සොයා ගැනීම් මත පදනම්ව හමුදා නායකයන්ට එරෙහි පළමු නඩු කිහිපය විමසීම ආරම්භ කරන අප විසින් ශ්‍රී ලංකාව පිලිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ වාර්තාව පිලිබඳ විවාද කල යුතුයි. එසේම ශ්‍රී ලංකාව ඊට දැක්වූ ප්‍රතිචාරයද අප විවාදයට බඳුන් කල යුතුයි. එහෙත් අප විසින් කරන මේ සියලු සංවාදයන් නිවැරදි තොරතුරු මත පදනම්ව නිසි අවබෝධයෙන් කල යුතුයි.

Published in Sinhala

இலங்கை மீதான ஐக்கிய நாடுகளால் நடாத்தப்பட்ட சர்வதேச விசாரணையின் அறிக்கை வெளியிடப்படுவதற்கு இன்னும் ஒரு வாரமே உள்ளது. போரின்போது இரு தரப்பினராலும், போரின் பின்பு அரசாலும் இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு இந்த அறிக்கை வெளியீடு ஒரு மாபெரும் வெற்றி. இருந்தாலுங்கூட, நடந்த அநியாயங்களிற்கான பொறுப்புக்கூறல் என்ற விடயத்திலே தமிழ் மக்கள் மத்தியிலே இன்று பெரும் குழப்பநிலை தோன்றியிருக்கின்றது. இலங்கைக்கு விஜயம் செய்த அமெரிக்க அதிகாரிகளான நிஷா பிஷ்வால் மற்றும் டொம் மலினொஸ்கி ஆகிய இருவரும் விடுத்திருந்த கருத்துக்களைத் தொடர்ந்து ஐக்கிய அமெரிக்கா தற்போது தமிழர்களைக் கைகழுவிவிட்டு, முழுமையான உள்ளூர் விசாரணைக்கு இணக்கம் தெரிவித்துள்ளதாகக் கருதும் உணர்வலைகள் பரவலாக எழுந்துள்ளன. இந்த விஜயங்களின் பால் அமெரிக்காவின் நிலைப்பாட்டிலே மாற்றம் எற்பட்டிருப்பதாக மக்களுக்குத் தோன்றியதால் பல தமிழர்கள் சர்வதேச விசாரணையைத் தொடர்ந்தும் கோரிவருகின்றனர்.

மறுபக்கத்தில் சில தமிழ் அரசியல்வாதிகள் சர்வதேச மயப்படுத்தப்பட்ட உள்நாட்டுப் பொறிமுறையொன்றின் அவசியம் பற்றிப் பேசி வருகின்றனர். நான் கூட நீதி வேண்டிய பொறிமுறைகள் இலங்கைக்குள்ளானவையாக இருப்பது அத்தியாவசியம் என்று வாதித்து விளக்கியிருந்தேன். மேலும், ஏற்கனவே ஒரு சர்வதேச விசாரணை நடந்து முடிவடைந்துவிட்டதால் மீண்டுமொரு சர்வதேச விசாரணையொன்றை நடத்துவதில் அர்த்தம் இல்லை என்பதும், நடந்து முடிந்திருக்கும் சர்வதேச விசாரணையின் பரிந்துரைகள் இலங்கை அரசாலும், சர்வதேச சமூகத்தாலும் உள்வாங்கப்பட்டு அவை இரு தரப்பாலும் அமுல்படுத்தப்படுத்துவதே இன்றைய தேவை என்ற கருத்தும் பரவலாகச் சொல்லப்படுகின்ற விடயம்.

இதனால், இன்று தமிழ் மக்களது மனங்களிலே அதிக குழப்பம் நிலவுகிறது. அடிக்கடி ஜெனீவாவுக்குச் சென்றுவந்த சட்டத்தரணிகளாலும் அரசியல்வாதிகளாலும் இணக்கப்பாட்டுக்கு வரவில்லையெனில், என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பொது மக்களால் எப்படி முழுமையாக விளங்கிக்கொள்ளமுடியும்? ஆனாலும், வழமையான உள்நாட்டு நீதிப் பொறிமுறைகளால் எந்தப் பயனும் இல்லை என்ற ஒரு விடயத்தில் மக்கள் மிகத்தெளிவாக உள்ளனர். எனவே, இலங்கையின் நீதித் துறைக் கட்டமைப்பானது செயற்படும் விதத்திலே முழுமையான மாற்றம் இடம்பெறவேண்டும் என்பதுடன், நீதியை நிலை நாட்ட நிறுவப்படும் பொறிமுறையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் சர்வதேசப் பங்களிப்பும் அவசியம் இருக்கவேண்டும். ஆனால், இந்தச் சர்வதேசப் பங்களிப்பு என்ன? நாம் பேசும் இந்தச் சர்வதேசப் பங்களிப்பு எத்தகையது? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை நாடி நாம் கம்போடியா, சீரா லியோன் போன்ற நாடுகளைக் கருத்திற் கொள்ளலாம். அங்கெல்லாம் சர்வதேச நீதிபதிகள் உள்ளூர் நீதிபதிகளுடன் வழக்கு விசாரித்தனர். மேலும், வழக்குகள் சர்வதேசச் சட்டத்தின் பிரகாரம் விசரரிக்கப்பட்டன. மேலும், அந்த நீதிமன்றங்களிலே பங்கேற்ற சட்டத்தரணிகளுள் அரைவாசிப்பேர் வெளிநாட்டவர் மீதி உள்ளூர் சட்டத்தரணிகள். இத்தகைய சர்வதேச வகிபாகம் மாத்திரமே நிறுவப்படும் நீதிப் பொறிமுறை மீது பாதிக்கப்பட்டோருக்கு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தும்.

சர்வதேச விசாரணை அல்லது பொறிமுறை மாத்திரமே வேண்டும் என்று கோருவோருக்கிடையே கூட பெருத்த குழப்பம் இருக்கின்றது. சர்வதேச விசாரணை என்பதன் அர்த்தம் யாது? தற்போதைய சூழ்நிலையிலே சர்வதேச விசாரணையால் எதிர்பார்க்கப்படுவது என்ன? என்ற விடயங்களைப் பற்றிப் பேசாமல் வெறுமனே ‘சர்வதேச விசாரணை’ என்ற பதத்தினை மாத்திரம் இந்தத் தரப்பு வலிந்துரைத்து வருவதால் இவர்களிடையே நிலவும் குழப்பங்கள் வெளியிற் தெரிவதில்லை. ஜெனீவாவிலே ஏற்கெனவே இடம்பெற்றது சர்வதேச விசாரணை என்பதும் இன்னொரு முறை அதை மீளச் செய்வது அனாவசியமானது என்பதும் தெளிவு. சர்வதேச விசாரணையை மீண்டும் செய்வதல்ல, நடந்தேறிய சர்வதேச விசாரணையை முன்னெடுத்துச்செல்வதே தற்போதைய தேவை. ஆகவே, இன்று கோரப்படும் சர்வதேச விசாரணை யாது? அது சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றத்திடம் இலங்கை பாரதீனப்படுத்தப்படுவதா? அல்லது அது ருவாண்டா மற்றும் யூகோஸ்லாவியா போன்ற நாடுகளிலே உருவாக்கப்பட்ட நீதிமன்றங்களை ஒத்த பொறிமுறையா? நான் ஏற்கனவே சுட்டிக்காட்டியதைப்போல, இந்த இரு தெரிவுகளும் நடைமுறைச் சாத்தியமற்றவை. மேலும், அவை பாதிக்கப்பட்ட மக்களது தேவைகளைச் சந்திக்க வலுவற்றவை. உதாரணமாக, சர்வதேசக் குற்றவியல் நீதிமன்றத்திலே நடைபெறும் இரண்டு அல்லது மூன்று வழக்குகளால் (பொதுவாக சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றம் ஒரு நாட்டிலிருந்து ஒரு சிலர் மீதே வழக்குத் தொடர்வது வழக்கம்) எமது காணாமற்போன பிள்ளைகள் திரும்பிக் கிடைப்பதோ, நாம் இழந்த நிலங்கள் எமக்கு மீளக் கையளிக்கப்படுவதோ அல்லது நாட்டில் நிலவும் சட்ட ஒழுங்கின்மை சீராக்கப்படுவதோ நடைபெறப் போவதில்லை.

சர்வதேசக் கட்டமைப்பும், சர்வதேசச் சட்டமும் குற்றச்செயல்கள் இடம்பெற்ற நாடுகள் அவற்றை விசாரிக்க மறுக்கும் போது மாத்திரமே ஒரு சர்வதேச நீதிமன்றத்தை அமைக்க வழி செய்யும். இருப்பினும், காணாமற்போனோரைக் கண்டறிதல் பாதிக்கப்பட்டோருக்குப் பரிகாரம் மற்றும் நட்ட ஈடு என்பவற்றை வழங்கல் என்ற தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் முழுமையான சர்வதேசப் பொறிமுறை இதுவரை இருந்ததில்லை. குறித்த நாட்டின் அரசின் உடன்பாட்டுடன் நிறுவப்படும் சர்வதேச வகிபாகத்துடன் கூடிய உள்ளகப் பொறிமுறையால் மாத்திரமே மேற்கண்ட தேவைகளைச் சந்திக்க முடியும்.

பொது மக்களும், பாதிக்கப்பட்டோரும் இவற்றைப் புரிந்துகொள்வதில்லை. சர்வதேச விசாரணை என்று கூறும் போது சர்வதேச விசாரணையாளர்கள் இலங்கைக்குள் வந்து, தம்மை விசாரித்து, ஆதாரங்களைத் திரட்டி, தமது பிள்ளைகளுக்கும், உறவுகளுக்கும் என்ன நடந்தது என்பதைக் கண்டுபிடித்துக் கொடுப்பார்கள் என்பதுதான் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் நம்பிக்கை. இது உண்மையிலே நடக்கும் சாத்தியப்பாடு இருந்தால் இதனை விடச் சிறந்த பொறிமுறை இருக்க முடியாது என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால், இன்றிருக்கும் சர்வதேசக் கட்டமைப்புக்குள் மேற்கண்ட முறையில் அமைந்த வலிமையான விசாரணைப் பொறிமுறையொன்றை நிறுவ முடியாது. இலங்கை அனுமதித்தால் மாத்திரமே இது அமுலாக்கப்படலாம். இந்த விளக்கக் குறைவு பாதிக்கப்பட்டவர்களதோ அல்லது பொதுமக்களதோ தவறல்ல, மாறாக குற்றம் இன்றைய சர்வதேசக் கட்டமைப்புக்குள் எதைச் சாதிக்கலாம், எதைச் செய்யமுடியாது என்பவற்றை மக்களுக்கு விளக்கத் தவறிய அரசியல்வாதிகளையும், சட்டத்தரணிகளையும், கல்விமான்களையுமே சாரும்.

எனவே, இன்றிருக்கும் சர்வதேச நீதிப் பொறிமுறைகள் வெகு சொற்ப எண்ணிக்கையான வழக்குகளுக்கே இடமளிக்கும். மேலும், இப்பொறிமுறைகளால் தமது உறவுகளைத் தேடுவோருக்கு விடையளிக்கவோ, வேதனைப்படுவோருக்கு நிவாரணம் வழங்கவோ, அல்லது யாவும் இழந்து நிர்க்கதியுற்றவர்களுக்கு உரிய நஷ்ட ஈடு வழங்கவோ இயலாதெனில் இவற்றை அடைவதற்கான வழிமுறைதான் என்ன? உண்மைக்கான உரிமை, நீதிக்கான உரிமை, பரிகாரத்திற்கான உரிமை மற்றும் மீள்-நிகழாமைக்கன உறுதி என்ற பாதிக்கப்பட்டவர்களது அனைத்து உரிமைகளும் வென்றெடுக்கப்படுவதை உறுதிசெய்வது சகல தமிழ் அரசியல்வாதிகளுடையதும், சிவில் சமூக அமைப்புக்களினதும் பொறுப்பாகும். இது நடைபெற களநிலையிலே முழுமையான மாற்றம் அவசியம். இதற்கு உறுதியான சர்வதேச அழுத்தம் தேவை. மேலும், பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நிவாரணம் கிட்ட களத்திலே ஒரு நியாயமான நீதிப் பொறிமுறை அவசியம். அத்தகையதொரு பொறிமுறை நம்பத்தகுந்ததாக இருப்பதற்கு, பொறிமுறையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் சர்வதேச வகிபாகம் அவசியம். நீதியை மழுங்கடிக்க முன்னெடுக்கப்படும் காய் நகர்த்தல்களைத் தடுக்கத்தக்க வலிமையான சர்வதேச வகிபாகமாக இருக்க வேண்டும்.

இன்று, இலங்கை அரசு முழுமையான உள்ளக விசாரணையை முன்மொழிகின்றது. அந்தப் பொறிமுறை, ராஜபக்‌ஷ அரசின் பொறிமுறைகளை விட எவ்வளவுதான் மேம்பட்டதாக இருந்தாலும், அது பாதிக்கப்பட்ட மக்களது நம்பிக்கையை பெற்றிராது. இவ்விடத்தில் மனித உரிமை ஆணையாளர் அலுவலகத்தினால் முன்னெடுக்கப்பட்ட சர்வதேச விசாரணையின் அறிக்கை மிக முக்கியமானதொன்று. அந்த அறிக்கையின் சிபாரிசுகள் சர்வதேசப் பங்களிப்புடன் கூடிய உள்ளகப் பொறிமுறைகளுக்குச் சார்பானதாக இருந்தால் இலங்கை அரசு அதனை இலகுவில் புறக்கணிக்க முடியாது. மேலும், இந்த அறிக்கை வெளிவரக் காரணமாக விளங்கிய அமெரிக்க அரசும், அதன் சிபாரிசுகளை அங்கீகரிக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் இருக்கின்றது. எது நடப்பினும் பாதிக்கப்பட்டோர் நம்பிக்கையை இழக்கலாகாது. நாம் நெடுதூரம் பயணித்துவிட்டோம். 2009இல் மனித உரிமைகள் பேரவையானது இலங்கை அரசைப் பாராட்டி ஒரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது. இன்று இலங்கையின் வெளியுறவு அமைச்சர் கொடூரமான குற்றச்செயல்கள் இடம்பெற்றது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, இலங்கைக்குள் அந்தக் குற்றச்செயல்களை விசாரிக்கவும் இணங்குவார். நீதிக்கான எமது பயணத்தில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றத்திற்கு இதுவே சான்று. பாதிக்கப்பட்டோருக்கு இது எவ்வகையிலும் போதுமானதாக இராவிட்டாலும், சரித்திரம் பின்னிட்டுப் பார்க்கும்போது, பாதிக்கப்பட்ட தமிழர்களின் நீதிக்கான போராட்டத்தில் செப்டெம்பர் 2015 ஒரு பிரதான மைல் கல்லாகவே கொள்ளப்படும்.

நிறான் அங்கிற்றல்

Published in Tamil

மனித உரிமை குற்றங்களையிட்ட உண்மை, நீதி ஆகிய விடயங்களிலே ஐக்கிய நாடுகள் விசேட நிபுணர் பப்லோ டீ கிறீப் என்பவர் ஏப்ரல் முதல் வாரத்திலே இலங்கைக்கான தனது விஜயத்தை முடித்துக்கொண்டு அண்மையிலே அந்த விஜயம் தொடர்பான தனது அவதானிப்புக்களை வெளியிட்டிருந்தார். இலங்கையிலே இழைக்கப்பட்ட சர்வதேச குற்றங்களையிட்ட நீதி மீது ஆர்வம் கொண்ட ஆர்வலர்கள் அந்த அவதானிப்புக்களை உன்னிப்பாகக் கவனிக்கவேண்டும். பப்லோ டீ கிறீப் என்பவர் நிலைமாற்றுக்காலநீதியிலே பிரசித்திபெற்ற நிபுணர் என்பதால் மாத்திரமன்றி இலங்கையின் பொறுப்புக்கூறலைக் கண்காணிக்கவும், வேண்டப்படும்போது அரசுக்கும் சிவில் சமூகத்துக்கும் உதவுவதற்கும் பொறுப்பானவர் என்று ஐக்கிய நாடுகள் நிறுவனத்தினால் இனங்காணப்பட்ட ஒருவராய் இருப்பதாலும் அவற்றை நாம் உன்னிப்பாக அவதானிக்கவேண்டும். அவ்வகையிலே அவரது கண்ணோட்டங்கள் உள்ளக ரீதியிலும் சர்வதேச ரீதியிலும் முக்கியத்துவம் பெறுபவை. குறிப்பாக, ஐ.நா. மனித உரிமைகள் பேரவை செப்டம்பர் 2015இலே இலங்கையைப் பற்றிக் கலந்துரையாடும்போது அதன் அங்கத்துவ நாடுகளின் எண்ணங்கள் மீது அவரது கணிப்பீடுகள் பெரும் செல்வாக்கைச் செலுத்தக்கூடியவை. அங்கு பாதிக்கப்பட்டோரைப் பற்றிப் பேசும் பிரதிநிதிகள் வினைத்திறனுடன் செயற்படுவதற்கு, ஐ.நாவின் விசேட நிபுணர் தெரிவிக்கும் செய்திகளைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களது அடுத்த கட்ட நகர்வை அதற்கேற்பத் திட்டமிடவேண்டும்.

விசேட நிபுணரின் கருந்துக்களிலே உள்ள திடமான அம்சம் எதுவெனில் அவரது அவதானிப்புக்களிலே பாதிக்கப்பட்டோரின் உரிமைகள் விடயத்தில் உறுதியான நிலைப்பாட்டை அவர் எடுத்துள்ளமையேயாகும். மேலும், நீதியையும், உண்மையையும் மேற்கொள்வதற்கு இலங்கை அரசே தொடர்ந்தும் பொறுப்பாயுள்ளது என்பதை அவர் தெளிவுபடுத்தியுள்ளார். அதாவது, ஆட்சி மாறியுள்ளதால் பொறுப்புக்கூறவேண்டிய அவசியம் இல்லை எனும் எண்ணப்போக்குக்கு எதிராகப் போரிட அந்த விசேட நிபுணர் உதவியுள்ளார். மாறாக, பொறுப்புக்கூறுதலையும் உண்மையையும் உருவாக்கிடச் சரியான படிமுறைகளைப் புதிய அரசு எடுக்கவேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தை அவர் வலியுறுத்தியுள்ளார்.

விசேட நிபுணரின் அவதானிப்புக்கள் இலங்கையின் விசாரணை ஆணைக்குழுக்களைக் காரசாரமாகக் கண்டிப்பதுடன் ஆரம்பிக்கிறது. ஒரு சில ஆணைக்குழுக்கள் பயனுள்ள சிபார்சுகளைச் செய்துங்கூட அவைகள் அமுல்படுத்தப்படாதிருக்கும் அதேவேளை, வேறு சில ஆணைக்குழு அறிக்கைகள் மக்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்படவே இல்லை என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இந்த ஆணைக்குழுக்கள் மீது மக்கள் நம்பிக்கையிழந்து வருவதையும், இலங்கை கடந்த காலத்தை வினைத்திறனுடன் கையாளவேண்டுமாயின் விசாரணை ஆணைக்குழுக்களை அது தொடர்ந்தும் தொடரமுடியாது என்பதையும் அவர் குறிப்பிட்டுக்கூறியுள்ளார். விசேட நிபுணர் விடுத்த இந்தக் கருத்துக்கள் வரவேற்கத்தக்கனவாகும். காணாமற் போனோரையிட்டதான தற்போதைய விசாரணை ஆணைக்குழுவை சர்வதேச சமூகம் ஏற்றுக்கொள்வதற்கு வாய்ப்பில்லை என்பதையும் அவை காண்பிக்கின்றன. வேறொரு அறிக்கையை விடுப்பதால் சர்வதேச அழுத்தத்தில் இருந்து அரசு தப்பித்துக்கொள்ள எதிர்பார்க்கமுடியாது என்பதை பப்லோ டீ கிறீப் தெளிவுபடுத்தியுள்ளார்.

அடுத்ததாக, விசேட நிபுணர் நல்லிணக்கம் பற்றிய விடயத்தையும் கலந்துரையாடுகிறார். நல்லிணக்கம் இடம்பெறுவதற்கு அரசியற்தீர்வு தேவைப்படுவதுடன் உண்மை, நீதி, திருத்தியமைப்புக்கள் ஆகியவையும் அத்துடன், கடந்தகால குற்றச்செயல்கள் மீளவும் இடம்பெறாது எனும் உறுதிப்படுத்தலும் அவசியம் என்பதையும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். பாதிக்கப் பட்டவர்கள் ஒரு அம்சத்தை அடைந்தெய்துவதற்கு வேறொரு அம்சத்தைக் கைவிடும்படியாக எதிர்பார்க்கமுடியாது என்றும் கூறுகிறார். அதாவது, அந்த விசே, நிபுணர் நீதியும் சத்தியமும் அரசியற்தீர்வுக்காக விலைபோகாது என்பதைத் தெளிவுபடுத்தியுள்ளார். மாறாக, மெய்யான நல்லிணக்கத்துக்கு பாதிக்கப்பட்டோர் சகலரினதும் உரிமைகள் உறுதிப்படுத்தப்படல் வேண்டும். நல்லிணக்கம் கடந்த காலத்தை மறந்துவிடுவதால் அல்ல அதனை நேர்மையுடன் கையாள்வதாலேயே எய்தப்பெறும்.

அடுத்தடுத்துவந்த அரசாங்களிலே ஆதிக்கம் செலுத்திவந்த எண்ணப்போக்குகளான விசாரணை ஆணைக்குழுக்களை அமைப்பது, அரசியற்தீர்வோ, நீதியோ, உண்மையோ இல்லாமல் நல்லிணக்கம் எய்தப்பெறலாம் எனும் எண்ணம் ஆகியவற்றை மேற்படியான அவதானிப்புக்கள் தெளிவாகக் கண்டிப்பதாய் உள்ளது. ஆனாலும், அந்த விசேட நிபுணர் தமிழ் தரப்பினர், சிவில் சமூகம் உட்பட அனைத்துத்தரப்பினர்களுக்கும் பொதுவாகத் தொடர்புபட்ட சில அவதானிப்புகளையும் வெளியிட்டுள்ளார். முதலாவதாக, அவர் குறிப்பிடுவதாவது, நிலைமாற்றுக்கால நீதி மற்றும் பொறுப்புக்கூறுதல் ஆகியவைகள் ஒரு பகுதியினருக்கு நன்மைபயக்கும் சாதனங்கள் என்ற கோணத்திலல்ல, மாறாக மனித உரிமைகள் எனும் கோணத்திலேயே நோக்கப்படவேண்டும். குறிப்பாக அவர் இந்தக் கருத்துக்களை அரசு மற்றும் சிவில் சமூகம் ஆகிய இரு தரப்பாரையும் பொறிவைத்தே கூறியுள்ளார். நிலைமாற்றுக்கால நீதியை மனித உரிமைகள் கோணத்திலே அணுகுவது என்றால் என்ன என்பதை விளக்கி, தீர்வுகள் தேவைப்படும் பாதிப்புக்குள்ளானோரைத் தீர்மானிப்பதற்கான ஒரேயொரு நிர்ணயம் அவர்களது உரிமைகள் மீறப்பட்டனவா என்பதே என்கிறார். இன மற்றும் சமயக் காரணிகள் இங்கு பொருத்தமற்றது. அவர் கூறவிளைவது என்னவென்றால், பொறுப்புக்கூறுதலை சில அரசியற் கட்சிகள் தமது அரசியல் நலன்களை மேம்படுத்தும் அரசியற் கருவியாகப் பயன்படுத்த இயலாது என்பதையே. கிறீப் உடைய கருந்துக்களை வாசித்தால், நீதியைத் தேவையற்றவிதத்திலே அரசியல்மயப்படுத்த நாடும் தமிழ் அரசியற் கட்சிகளையும், சிவில் அமைப்புக்களையும் பொறிவைத்தே அவை கூறப்பட்டுள்ளது தெளிவு. நீதிக்கான எமது கோரிக்கைகள் பல, தமிழர்களின் உரிமைகள் மீறப்பட்டன எனும் அடிப்படையிலேயே முன்னெடுத்துச் செல்லப்படவேண்டும் என்பதைத் தமிழ்ச்சமூகத்துக்கு ஞாபகமூட்டுவதாய் இது உள்ளது. அதன்படி, உரிமைகள் மீறப்பட்ட வேறு சமூகத்தவர்களுக்கும் நீதி கிட்டவேண்டும். எனவே, உரிமைகள் மீறப்பட்டிருந்தால், அது தமிழர்களால் மீறப்பட்டிருந்தாலுங்கூட, முஸ்லிம் மற்றும் சிங்களப் பாதிப்புற்றோருக்கும் நாம் நீதிவேண்டிப்போராடவேண்டும். இரண்டாவதாக, முதலாவதற்குத் தொடர்பானதாக அந்த விசேட நிபுணர் குறிப்பிடுவது என்னவென்றால், மோசமான மீறுதல் இடம்பெற்ற யுத்தத்தின் இறுதிக்கட்டம் விசேட கவனிப்பைப் பெறவேண்டியதேயாயினும், நிலைமாற்றுக்கால நீதியானது அகன்றுபட்டதான காலவரையறையைக் கருத்திற் கொள்ளவேண்டும் என்பதாகும். அதன்படி, சசல சமூகங்களையும் சேர்ந்த பாதிப்புற்றவர்களை அது கருத்திற் கொள்ளவேண்டும். இந்தக் கருந்திற் தொனிக்கும் தாற்பரியம் என்னவெனில், அனைத்துத் தரப்பாராலும் இழைக்கப்பட்ட குற்றச்செயல்களும் ஆராயப்படவேண்டும் என்பதாகும்.

அடுத்ததாக, மனித உரிமைகள் மீறுதலால் பாதிக்கப்பட்டோருக்கும் சிவில் சமூகத்தினருக்கும் இடையே இடம்பெறவேண்டிய கலந்துரையாடல்களின் முக்கியத்துவத்தை விசேட நிபுணர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இவ்வகையிலே மூன்று குறிப்புக்களை அவர் முன்வைத்துள்ளார். முதலாவதாக, பொறுப்புக்கூறும் பொறிமுறையை வடிவமைப்பதிலே பாதிக்கப்பட்டோருக்கும் பங்கேற்கும் உரிமை உண்டு; இரண்டாவதாக, பொறுப்புக்கூறும் அமைப்புக்களின் வடிவமைப்பிலே பங்கேற்கப் பாதிக்கப்பட்டோர் அனுமதிக்கப்பட்டால் மாத்திரந்தான் அவர்கள் அந்த அமைப்புக்களை நம்பி, அதனுடன் இணைந்து வேலையாற்றுவார்கள்; மூன்றாவதாக, பொறுப்புக்கூறும் பொறிமுறைகளை அகன்றுபட்ட தரப்பார்கள் சொந்தமேற்பது அதன் நீடியகால நம்பகத்தன்மைக்கு அவசியமானதாகும். இந்தக் கருத்துக்கள் ஜனாதிபதி சிறிசேனவும் அவரது அரசும் அறிவித்த அணுகுமுறை மீதான விமர்சனமாகவே நோக்கப்படவேண்டும். அண்மையிலே ‘டைம்’ சர்வதேச சஞ்சிகைக்கு ஜனாதிபதி சிறிசேன வழங்கியுள்ள பேட்டியொன்றிலே, அரசு ஜூன் மாதத்திலே ஒரு பொறுப்புக்கூறும் பொறிமுறையை அறிவிக்கும் என்று கூறியுள்ளார். இது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட முடியாதது என்பதை பப்லோ டீ கிறீப் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அரசு தமது தீர்மானத்தை வெறுமனே அறிவித்து பாதிக்கப்பட்டோர் அதனை ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என எதிர்பார்க்கமுடியாது. மாறாக, எடுக்கப்படவேண்டிய படிமுறைகளைப்பற்றி அவர்கள் பாதிக்கப்பட்டோரின் பிரதிநிதிகளுடனும் சிவில் சமூகத்தினருடனும் பேசி, விளக்கி, பேச்சுவார்த்தைகளிலே ஈடுபடுவதற்கு நேரம் எடுத்தாகவேண்டும். இப்படியான கலந்துரையாடல்கள் நீடிய செயன்முறைகளாக இருக்கும் என்பதை அந்த விசேட நிபுணர் ஒத்துக்கொள்கிறார். அவரது கருத்துக்களிலேட அது நீடிய செயன்முறையாக இருக்கும் என்பதையும் அதற்கு நாம் ஆயத்தமாக இருக்கவேண்டும் என்றும் தெரிவித்துள்ளார். இதன் கருத்து என்னவெனில், வரும் மாதங்களிலே பாதிப்புற்ற அனைத்துக் குழுக்களுடனும் அரசு பேச்சுவார்த்தை செயன்முறையை ஆரம்பிக்கவேண்டும் என்பதாகும். ஆனால் தமிழர்களுக்கும் அதிலே ஒரு செய்தி உள்ளது. சில தமிழ் அரசியற் கட்சிகளும் சிவில் சமூகக் குழுக்களும் கூறிவருவதைப்போல, உள்ளூர் பொறிமுறைகளை நாம் முற்றாகப் புறக்கணிக்கிறோம் என்று தொடர்ந்தும் கூறத்தலைப்பட்டால், நாம் ஒத்துழைக்கவில்லை என எம் மீது குற்றஞ்சுமத்திச் சாக்குப்போக்குச் சொல்வதற்கு அரசுக்கு ஒரு வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தவர்களாக ஆகிவிடுவோம். சர்வதேச சமூகத்திடம் அரசு சென்று, “நாம் அவர்களுடன் பேச முனைந்தோம், அவர்களோ அதை விரும்பவில்லை” என்று கூறக்கூடும். தமிழரைப் பல தசாப்தகாலங்களாத் தொடர்ந்தும் ரணகளப்படுத்திவரும் அப்படியான மதியற்ற தீவிரச் சிந்தனைப் பொறிக்குள் நாம் சிக்கிவிடக்கூடாது.

அரசுக்கும் தமிழ் அரசியல்வாதிகளுக்கும் சிவில் சமூகக் குழுக்களுக்கும் காலக்கிரமம் பற்றி விடுக்கப்படும் கருத்துக்கள் மனதிற் கொள்ளவேண்டியது முக்கியமாகும். அவை சுட்டிக்காட்டுவது என்னவென்றால், சர்வதேச சமூகமும் ஐக்கிய நாடுகள் ஸ்தாபனமும் செப்டெம்பர் மாதத்துக்கு முன்பதாகத் துரிதப்படுத்தப்பெற்ற பொறுப்புக்கூறும் செயன்முறையைக் காணத் துடிக்கவில்லை. மாறாக, பாதிக்கப்பட்டோர் மற்றும் சிவில் சமூகத்தினருடன் இணைந்து நிலைமாற்றுக்கால நீதிக்கான பொறிமுறை பற்றிய தனது பாரத்தைப் பகிரவே அவர்கள் வாஞ்சிக்கின்றனர். இந்தக் கடமையைச் செய்வதற்குத் தவறும்பட்சத்திலேயே செப்டெம்பர் மாதத்திலே அரசு கண்டனத்துக்கு உள்ளாக்கப்போகிறது. அதேபோலத் தமிழ்ச் சமூகத்துக்கும், நீடியகாலப் பிரச்சினைகளுக்கு உடனடித் தீர்வைச் சர்வதேசச் சமூகத்திடம் கோரி நிற்பதைவிட, நம்பத்தகுந்த பொறிமுறையொன்றைப் பொறுமையாகக் கட்டியெழுப்பும்படி ஞாபகமூட்டப்படுகிறது. ஆனாலும், தமிழ்ச் சமூகத்திற்குள் உள்ள பலர் தாம் ஏற்கெனவே நீண்டகாலம் காத்திருந்ததாயும், இனிமேலும் அவர்களைக் காத்திருக்கச் செய்யக்கூடாதெனவும் சுட்டிக்காட்டக்கூடும், அது சரியானதுந்தான். அந்தத் தேவையையும் விசேட நிபுணரின் கருந்துக்களுள் கவனத்திற் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. பொறுமையான பேச்சுவார்த்தைக்குரிய விடயங்களையும், உடனடியான முன்னேற்றம் காணப்படவேண்டிய விடயங்களையும் வேறுபடுத்துவதன்மூலம் இதனை அவர் செய்துள்ளார். குறிப்பாக, காணாமற்போனோர் விடயத்திலே அவர்களுக்கு என்ன நடந்தது என்ற கேள்விக்கான விசாரணையிலும், இராணுவத்தால் சுவீகரிக்கபட்டுள்ள காணிகள் விடுக்கப்படுதலிலும், நியாயப்படுத்தமுடியாத கைதுகளை முடிவுக்குக் கொண்டுவருதலிலும், மக்களை தொந்தரவு செய்தலைக் குறிப்பாக, வடக்கு மற்றும் கிழக்கின் பெண்களைத் தொந்தரவு செய்தலை நிறுத்துதலிலும் உடனடியான முன்னேற்றம் தேவை என அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். எனவே, இலங்கை அரசுக்கு பாதிப்புற்றோருடன் கலந்துரையாடி உண்மை அறிதல் மற்றும் பொறுப்புக்கூறுதல் ஆகியவற்றுக்கான கொள்கைத் திட்டங்களை வகுப்பதற்கு நேரம் வழங்கப்படலாம் என்பதை விசேட நிபுணர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். ஆயினும், நிலங்களை விடுவித்தல், காணாமற்போனோர் பற்றிய விசாரணை, இரகசிய தடுப்புக் காவலிலே வைக்கப்பட்டுள்ளோரை விடுவித்தல், மற்றும் வடக்குக் கிழக்கிலே இராணுவத்தினரின் நடவடிக்கைகளைக் கட்டுப்படுத்துதல் ஆகியவற்றிலே அரசு தாமதிக்கலாகாது.

எனவே, விசேட நிபுணரின் அவதானிப்புக்கள் சமநிலையானதும், நேர்மையானதுமாகும். பாதிக்கப்பட்டோருக்கு – குறிப்பாக வடக்கு மற்றும் கிழக்கிலே உள்ளவர்களுக்கு – அவர் தனது ஆழ்ந்த கரிசனையைக் காண்பிக்கும் அதேவேளை, ஒரு சமூகத்துக்குப் பட்சபாதம் காண்பிப்பதற்கு எதிராக அவர் எச்சரிக்கிறார். மேலும், அவரது சிபார்சுகளுள் அநேகமானவை அரசுக்கே விடுக்கப்பட்டாலுங்கூட, தமிழ் சமூகத்துக்கும் சிவில் சமூகத்துக்கும் தமிழரோ, சிஙகளவரோ, முஸ்லீமோ பாதிப்புற்ற அவர்கள் அனைவரையும் அரவணைக்கும்படியாக ஞாபகப்படுத்துகிறார். இறுதியாக, துரித செயலாற்றத்துக்கு எதிராக அவர் எச்சரித்து, குற்றவியல் வழக்குத்தாக்கல்கள், திருத்தியமைப்புக்கள் மற்றும் உண்மை அறியும் ஆணைக்குழு போன்ற விடயங்களிலே பொறுமையான கலந்துரையாடலை அவர் சிபார்சு செய்து, அதேவேளை இனியும் தாமதிக்க முடியாத உடனடியான சில விடயங்கள் உள்ளதையும் தெழிவுபடுத்தியுள்ளார்.

செப்டெம்பர் 2015 அண்டிவருகையிலே ஐ.நாவின் இலங்கைபற்றி மேற்கொண்ட சர்வதேச விசாரணை அறிக்கையை வெளியிடும்போது, பொறுப்புக்கூறுதல் மற்றும் நிலைமாற்றுக்கால நீதி ஆகியவற்றிலே அறிவுள்ளவராகவும் மதிக்கப்பெறுபவருமான இவருடையை பரிந்துரைகள் எமது உபாயத்திட்டங்களுள் கவனத்திற் கொள்ளப்படல் வேண்டும். அப்படிச் செய்வதாற்தான் எமது சாணக்கிய நகர்வுகள் வெற்றியை உறுதிப்படுத்தும். மூன்று காரியங்களையிட்டதான எமது கவனத்தை அவை வேண்டிநிற்கும். முதலாவதாக, பொறுமை வேண்டப்பட்ட இடத்தில் பொறுமையைக் கடைப்பிடிக்கும் அதேவேளை, அவரசமாகக் கவனிக்கப்படவேண்டிய விடயங்களிலே அரசு அவசர நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளும்படி தளராமல் அரசுக்கு நெருக்குதல் கொடுக்கவேண்டும். இரண்டாவதாக, எமது அரசியல் மற்றும் சிவில் சமூக நடவடிக்கைகளுக்கு எமது சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களை மாத்திரமல்லாது சகல பாதிக்கப்பட்டோரையும் ஆதரிப்பதன் மூலம் மனித உரிமைகள் அணுகுமுறையைக் கைக்கொள்ள வேண்டும். முன்றாவதாக, நிலைமாற்றுக்கால நீதி மற்றும் பொறுப்புக்கூறுதல் ஆகியவற்றுடன் இடைப்படும் எந்தப் பொறிமுறையும் எமது பங்களிப்புடனும் ஒப்புதலுடனுமே இடம்பெறவேண்டும் என்பதை நிர்ப்பந்திக்க வேண்டும். எங்களுடைய கடமைகளை முற்றாக செயற்படுத்துவதால் மற்றுமே அரசுக்கெதிரான அழுத்தத்தை நீடிக்க வைக்க முடியும் என்பதை தமிழ் தரப்பினர் இப்போதாவது உணரவேண்டும்.

நிறான் அங்கிற்றல்

Published in Tamil
Page 1 of 2